Pyrotechniek vuurwerk
Vuurwerk, een spreekbeurt voor gevorderden
Vuurwerk, een spreekbeurt voor gevorderden
In grote shows is vuurwerk steeds vaker computer gesynchroniseerd met muziek - soms ook gecombineerd met laser, met een duidelijke opbouw van begin, middenstuk en finale, meestal niet langer durend dan in totaal 20 minuten. Zijn er meerdere shows op een avond, dan worden ze zeker onderbroken door een pauze.
Per onderdeel is er sprake van een enkelvoudig of samengesteld apparaat, zoals vuurwerk mortierbommen (shells), Romeinse kaarsen, stermijnen, fonteinen en vuurpijlen. Brandbare stoffen en zuurstofleveranciers reageren na ontsteking chemisch exotherm waarbij veel energie vrijkomt in de vorm van warmte, licht en expanderend gasdruk. Door de specifieke vormgeving en samenstelling ontstaan kleurenlicht, vonken, rook, geluid en expressieve bewegings- en uitingsvormen.
De lichtkwaliteit wordt beïnvloed door de kijkafstand, atmosferische omstandigheden zoals vocht, stof of rook in de lucht. Rook kan storend zijn voor vuurwerk, maar laserlicht heeft juist weer wat vocht of stof nodig om zichtbaar te zijn.
Kenmerkend is ook altijd dat door het grote verschil tussen de lichtsnelheid en de geluidssnelheid in lucht (een factor 860.000 lager, bij 10 graden C), de explosie altijd later hoorbaar is dan het optredende lichteffect - een halve seconde voor een kijkafstand van 170 meter, terwijl explosie en lichteffect nagenoeg gelijktijdig plaatsvinden. Door hoge gebouwen, holle ruimten of bergen kunnen nog nagalm en echo ontstaan door terugkaatsing van het geluid. In grote open vlakke ruimte zoals bij water kunnen lichteffecten reflecteren en zullen geluiden juist sneller verdwijnen. Hierdoor hebben de geografische omgeving, de afstand tot het vuurwerk en de atmosfeer grote invloed op het vuurwerk. Ideaal is helder onbewolkt weer met een licht briesje in de rug.
Meestal vormt het omhulsel een functioneel onderdeel waardoor de chemische reactie snel - bij opsluiting - of juist geleidelijk kan plaatsvinden.
Een andere belangrijke eigenschap van vuurwerk is dat de brandstof en benodigde zuurstof in gebonden vaste vorm in het pyrotechnische mengsel of 'de sas' innig zijn verenigd en daardoor min of meer onafhankelijk is van de zuurstof in de atmosfeer - waardoor de verbranding sneller en met meer intensiteit kan plaatsvinden.
Het is uiteindelijk aan de pyrotechnische wetenschap en de kunst welke functionele vormgeving en resulterende bewegingsstructuur of choreografie daaraan wordt gegeven en hoe deze cultureel wordt geapprecieerd.
Er wordt onderscheid gemaakt tussen kunst-, lust- of feestvuurwerk en ernstvuurwerk. De laatste betreft toepassingen als noodseinen, airbags, reddingslijnwerpers, ongediertebestrijding, e.d. en in de militaire pyrotechniek de vorming van nevel en rook, gebruik van oefengranaten, infrarood fakkels voor de bescherming van militaire vliegtuigen en helikopters, of de verspreiding van traangas(granaten) door politie. De productie van lucifers behoort ook tot de pyrotechniek.
Modelbouw van raketten zou strikt genomen onder vuurwerk of pyrotechniek kunnen vallen, maar door een handigheidje vanwege het type ontsteking is dit buiten deze wetgeving gehouden. Door de komst van high-power rocketry zal de wetgeving weer moeten worden herzien.
Lust- , feest- of kunstvuurwerk wordt weer onderverdeeld in vuurwerk voor consumenten (gevarenklasse 1.4G), dat deels uit fop- of schertsvuurwerk bestaat (scherts: voor de grap, om te spelen) en het hele jaar mag worden verkocht (zoals ijsfonteintjes, sterretjes, klappertjes, knalerwten, trekbommetjes), en ook wel 'kindervuurwerk' wordt genoemd. Daarnaast bestaat er het grote en zware professionele evenementen kunstvuurwerk (1.3G) dat alleen door speciaal opgeleide vuurwerkers mag worden afgestoken, zoals tijdens shows op Koninginnedag.
Consumentenvuurwerk 1.4G voor de viering van Nieuwjaar mag in Nederland alleen de laatste drie dagen van december worden verkocht en moet volgens de wetgeving aan een aantal eisen van veiligheid voldoen. Alles wat daarbuiten valt of buiten de afsteekperiode wordt afgestoken, geldt als verboden of illegaal.
In de Nederlanden werd al vroeg vuurwerk vertoond. In 1702 op 13 december vond op de Haagse Vijverberg reeds een vuurwerk plaats (klik hier) ter viering van de voorspoedige ontwikkelingen in de Spaanse Successie-oorlog. De burgerij is gevraagd tekenen van blijdschap te tonen door vreugdevuren te ontsteken, klokken te luiden en kanonnen af te schieten. Op de prent is duidelijk het gebruik van kanonnen te zien voor het verschieten van vuurwerkbommen, hiertoe verticaal opgesteld.
Dat Nederland in de ban van hervormer Calvijn altijd streng in de leer is geweest, bewijst het vuurwerkverbod voor de burgerij van de gemeente Leiden uit 1735. Dat stelde een boete op overtreding van 30 zilveren guldens, omgerekend naar nu ruim 1200 euro of een maand salaris van een geschoolde arbeider (klik hier). En dat vlak voor oudejaarsavond voor het afsteken van een vuurpijl, pop of klaterbus (voetzoeker of rotje; de benaming komt nog voor in West-Vlaanderen, klik hier voor de kaart).
Eerder in 1689 regeerde Willem III van Oranje - de Hollandse stadhouder- in Engeland als Koning getrouwd met Mary (klik hier), waar men aan het hof de pyrotechnische kunst bijzonder hoog waardeerde. Vuurwerk werd echter ook hier voor het gewone volk verboden: per Parlementair decreet op 25 maart 1698 op straffe van zware boetes en dwangarbeid, of men nu man was of vrouw, ongeacht leeftijd, rang of stand! Niet van toepassing op de schutterij, de ambachtslieden, de koninklijke militietroepen en de artillerie.
De boete bedroeg 5 Engelse ponden in Sterling zilver, naar hedendaags begrippen en dagkoers ongeveer 1167 euro.
Te uitbundige anti-katholieke sentimenten in de nadagen van de Engelse Reformatie werden op die manier ook ingedamd, tot het slechts branden van een kaarsje of olielantaarn voor het raam. Bij gebrek aan straatverlichting werd dat tijdens de donkere dagen van het jaar sinds 1716 in London zelfs verplicht gesteld.
In 1713 schreef de bekende Engelse schrijver Richard Steele in de The Guardian, nadat hij prachtig vuurwerk op de Thames had gezien: "Thunder is grown a common drug among chemysts. Lightning may be bought by the pound. If a man has occasion for a lambent flame, you have whole sheets of it in a handful of phosphor." (klik hier, blz. 76)
Kennelijk wilde de gewone burgerij toen ook al zelf vuurwerk afsteken, maar werd dat te gevaarlijk geacht. Echter speelde in belangrijke mate mee dat behalve koets- en trekpaarden op hol konden slaan door vuurwerk - met alle gevaren van dien, men vooral bang was dat buskruit in handen kon vallen van revolutionairen - buiten controle van de overheid. Dat zou de zittende macht niet ten goede komen. Immers werd op 5 november 1605 door Guy Fawkes in de Engelse House of Lords al een aanslag met buskruit gesmeed en ternauwernood verijdeld.
Uit de berichtgevingen van toen blijkt echter dat ondanks de zware straffen, het gewone volk veelal maling had aan het vuurwerkverbod.
Er kon in Europa in de 17e en 18e eeuw alleen in hoge adellijke kringen en vorstenhuizen van vuurwerk worden genoten. In zuidelijk Europa vooral oorspronkelijk aan de katholieke geloofsbeleving verbonden.
Kost tegenwoordig een eenvoudige vuurwerkshow tussen de 5000 en 10.000 euro, de oude adel gaf omgerekend rustig 200.000 tot 300.000 euro per vuurwerk uit, en dat enkele malen per jaar. Aan het hof van de Tsaar in het Russische St. Petersburg op 27 januari 1733 kostte het vuurwerk omgerekend zelfs meer dan 4 miljoen euro! Er hadden 2000 man 10 weken aan gewerkt.
Maar het gewone volk wilde naast arbeid en voeding, ook de recreatie met sport, spel, vermaak en ontspanning. In Frankrijk streed men voor vrijheid, gelijkheid en broederschap. Niet zo vreemd dus dat ook de emancipatie van vrouwen een logisch gevolg was. Ene mejuffrouw Saint - André in Parijs adverteerde als zelfstandig ondernemer in 1760 in de hoedanigheid van 'artificière du roi' en meende op wetenschappelijke aanbeveling en goedkeuring te kunnen rekenen met reeds 20 jaar ervaring. Grootspraak of gevoel voor humor? Durf had ze wel en ze was waarschijnlijk ook de eerste die speciaal 'indoor fireworks' aanbood voor vermaak in het gezin. Geraffineerd vervaardigd tafelvuurwerk op minuscuul formaat voor gebruik binnenshuis (klik hier: l'Avantcoureur 1767 blz. 803 Artifices d' Appartemens, en klik hier: l'Avant. 1765 blz. 750 Pyrotechnie).
Overigens was dat voor die tijd kennelijk niet uitzonderlijk. Op Duitse schilderijen uit dezelfde periode, ziet men net geklede galante dames en heren beide rustig siervuurwerk afsteken (klik hier) - vooral bedoeld voor parken en pleziertuinen. De pretparken met muziek, café-terrassen, boetieks en theater waren er ook in Parijs en de familie Ruggieri had er zelfs een eigen park. Het vuurwerk is er veel kleiner en vriendelijker van omvang, geschikt om zelf door de gewone burger af te steken: consumentenvuurwerk!
Daar werd steeds meer reclame voor gemaakt, ook door mensen die vuurwerk nabootsten met kunstig gefabriceerde apparaten die o.a. werken op een vergaste olie - toen nog brandbare 'lucht' geheten, dat geheel nieuw was en schoon genoeg om binnenshuis te gebruiken.
In Engeland was Mrs. Sara Hengler een bekende verschijning. Samen met haar uit Duitsland geëmigreerde man verzorgden ze vuurwerk vertoningen en vanuit hun woning in London de workshops. Na de dood van haar man John in 1802 neemt zij de zaken waar, samen met haar dochter, schoonzoon en later ook met haar kleinzoon. Ze reisden voor het vuurwerk het hele land door, van de ene naar de andere kermis en circus-achtige attractie of tentoonstelling. In 1821 wordt ze geacht als 'the celebrated pyrotechnic to His Majesty'. Ze laat het leven in 1845 na een brand door een olielamp in haar atelier - terwijl zij daarboven op een etage zit waar ze op haar oude leeftijd niet meer weg kan komen (klik hier).
In Europa schieten commerciële vuurwerkbedrijfjes als paddestoelen uit de grond en trekken artiesten rond met hun entourage en kunstvuurwerk . De onderlinge rivaliteit is enorm.
Van de geheimzinnige betovering en aantrekkingskracht van het vuurwerk wil iedereen wel genieten, man en vrouw, jong en oud, arm en rijk. De macht dus aan het volk!
Niet voor niets werden macht en de privileges van adel en geestelijkheid teruggedrongen en ontstond als eerste in Frankrijk een grote volksopstand. De ultieme aanleiding was het financiële bankroet van de staat vanaf 1787 waardoor er ook geen geld meer is voor vuurwerk.
De Franse Revolutie wordt dan ook elk jaar op 14 juli met de bestorming van de Bastille en heel veel vuurwerk gevierd.
In de ons omringende landen als Engeland, Frankrijk, België en Duitsland - maar ook in de rest van Europa - is men minder streng en mag consumentenvuurwerk van een bepaald type ook buiten dit seizoen 'liberaal' vrij worden verkocht - of zelfs het hele jaar. Maar om dit ook te mogen afsteken, dient men dan bij de politie een vergunning aan te vragen - vooral als het om luidruchtig vuurwerk gaat. Dat dit goed werkt blijkt uit België, waar haast geen overlast met vuurwerk plaatsvindt. In Duitsland idem dito. Europa en dus ook Nederland hebben een vuurwerktraditie die uit de late middeleeuwen stamt. In Duitsland en Nederland nog ouder dan de rest van Europa. Juist in Nederland waar het strengst is gereguleerd via wetgeving - ook al sinds de middeleeuwen, is de overlast het grootst. De psychologie van de mens is kennelijk in 500 jaar nog niet tot de wetgever doorgedrongen.
Het 'vuurwerkseizoen' is in Nederland traditioneel met de jaarwisseling eind december - meestal in de kou, maar in andere landen is het grote vuurwerkfeest van het jaar vaak op een ander moment. Zoals in Engeland met de viering van (de veroordeling van) Guy Fawkes op 5 november, in Frankrijk is dat in de zomer bij de viering van de revolutie en de Bestorming van de Bastille op 14 juli, en in de Verenigde Staten is dat op 4 juli met Onafhankelijkheidsdag. In Australië viert men met veel kwalitatief goed vuurwerk de nationale feestdag op 26 januari - de dag dat de eerste koloniale vloot het land bereikte in 1788, het is daar dan hartje zomer met barbecue op het strand.
En het allergrootste vuurwerkfeest is natuurlijk in China en veel andere Aziatische landen en China-towns: daar viert men het Chinese nieuwjaar of het lentefeest volgens de Chinese kalender - in 2012 is het daar het jaar 4709 - elk jaar op een ander dag in januari of februari, afhankelijk van de nieuwe maanstand. Het begint met draken- of leeuwendansen die de boze geest uit zee - een mens-etend prooidier dat de huizen binnendringt en ongeluk brengt - met hard geluid, vuurwerk en de kleur rood verjaagt. Het feest duurt officieel 15 dagen en eindigt met het lantaarnfestival.
Nederlanders zijn misschien wel de Chinezen van Europa met per hoofd van de bevolking de grootste omzet van consumentenvuurwerk. In de Spaanse provincie Valencia vindt echter elk jaar in maart de Fallas plaats, een week lang het grootste vuurwerkfestival van Europa. En Malta is het land van 
Europa met de mooiste vuurwerktraditie: ze maken al hun kunstvuurwerk helemaal zelf en de kwaliteit is ongeëvenaard. Ze hebben speciaal geluids- en rookvuurwerk voor overdag, vroeg in de avond voor vrouwen en kinderen met schitterend draaiend grondvuurwerk op palen (klik hier: een oude traditie die we hier niet meer zien en oorspronkelijk door de gebroeders Ruggieri werd geïntroduceerd), en laat op de avond de beroemde mortier meerslagbommen met hun perfecte timing.
Maltezen maken hun vuurwerk dus zelf. Wanneer je dat met beleid, kennis van zaken en gezond verstand doet, is dat een goed alternatief voor de import van slechte Chinese import rommel en de peperdure prijzen die de woekerwinsthandel er voor vraagt. Want de grondstoffen zijn relatief goedkoop wanneer je groot of gezamenlijk inkoopt.
Vuurwerk bestaat uit een constructie van simpele basis materialen zoals karton, papier, hout, touw, lijm, klei, plastic of soms metaal, met daarin (of erop) brandbare mengsels van chemische stoffen, sassen genaamd, met de bedoeling daarmee een bepaald pyrotechnisch effect te bereiken. Daarbij komt bij ontsteking in korte tijd grote hoeveelheden energie vrij in de vorm van gasdruk, licht en warmte dat goed kan worden benut.
Om de kunst onder de knie te krijgen, is het beste om met de vuurpijl te beginnen. Dit is ook de basis voor de eenvoudigste modelraketten die in de jaren '60 enorm populair waren door het Apollo programma van de NASA. De vuurpijl waar bij verbranding van buskruit - dat uit kaliumnitraat, houtskool en zwavel bestaat - de gassen kooldioxide en stikstof worden gevormd voor de voortstuwing. Per 10 gram kruit stroomt 2,5 liter gas door een kleine opening in de huls naar buiten en krijgt de vuurpijl een impuls in de omgekeerde richting en vliegt weg. De andere helft van de verbrandingsproducten vormt vaste rookdeeltjes in de vorm van kaliumcarbonaat en kaliumsulfaat, volgens de scheikundige vergelijking:
10 KNO3 + 8 C + 3 S → 6 CO2 (gas) + 5 N2 (gas) + 2 K2CO3 + 3 K2SO4
In vuurwerk worden vaak buskruitachtige samenstellingen gebruikt als energiebron. Enerzijds bestaat een pyrotechnisch mengsel of sas uit een brandstof, zoals houtskool, en anderzijds uit een zuurstofleverancier of oxidator, bijvoorbeeld de vaste stof kaliumnitraat dat in staat is bij verhoogde temperatuur zuurstofgas vrij te maken. Zuurstof zorgt voor de verbranding. Bij de verbranding ontstaan warmte en weer nieuwe producten.
Buskruit bestaat uit kaliumnitraat (ook wel salpeter geheten), houtskool en zwavel in de gewichtsverhouding 75:15:10.
Kaliumnitraat ziet er uit als een witte kristallijne stof, houtskool uiteraard als zwart verkoold hout, en zwavel als een geel poeder. Zwavel kan zowel als een brandstof dan wel als een oxidator reageren, maar keert in buskruit voor een deel in neutrale vorm terug. Je zou kunnen zeggen dat zwavel er eerder voor zorgt dat de verbranding makkelijker en bij een lagere ontstekingstemperatuur verloopt.
Zwavel komt in zuivere vorm op aarde voor in de nabijheid van vulkanen, in Europa op Sicilië bij de Etna. Tegenwoordig wordt het echter in grote hoeveelheden geproduceerd door het ontzwavelen van aardolie brandstoffen.
Salpeter werd vroeger gewonnen als zout bij mestvaalten - de salpetermannen of verzamelaars van rijkswege waren berucht -, waarna het biologisch werd vervaardigd in meststapels of salpeterbedden op lang gestrekte akkers. Salpeter werd ook gevonden als delfstof in grotten, in India en Bengalen bij Tirhût en in de Atacama woestijn in Chili (waar het de tot de salpeter-oorlog leidde: klik hier). Tegenwoordig wordt het synthetisch bereid door de katalyse van stikstofbinding via het Haber-Bosch- en Ostwaldproces. (klik hier)
Van groot belang is de kwaliteit en de soort houtskool voor de fabricage van buskruit. De ontwikkelde rook bij verbranding van vuurwerk heeft doorgaans geen functie en kan een storend effect hebben omdat het zicht wordt ontnomen en kleuren niet volledig tot hun recht komen.
Kleurenlicht wordt gevormd door gebruik van bepaalde chemische elementen, zoals barium en borium voor groen, koper voor blauw, strontium en lithium voor rood en natrium voor oranje-geel.
In buskruit kunnen de verhoudingen tussen de drie stoffen onderling behoorlijk verschillen, naar gelang het te bereiken effect. Zo bestaat een standaard mengsel uit kaliumnitraat, houtskool en zwavel in een gewichtsverhouding van 75:15:10 voor het produceren van een explosie, terwijl een verhouding van 60:30:10 wordt gebruikt in vuurpijlen omdat het buskruit anders te fel brandt.
Voor een snelle verbranding is het belangrijk dat de stoffen zeer fijn worden verdeeld, goed met elkaar worden gemengd en als los poeder of als fijne korrels worden aangebracht in een gesloten huls. Goede kwaliteit buskruit maken is een kunst die zelfs Chinezen door hun haast in productie niet goed verstaan.
Terwijl in een vuurpijl het juist van belang is dat het buskruit juist trager en geleidelijke verbrandt en daarom dus stevig wordt aangeperst. Daarbij wordt de huls geheel gesloten en slechts aan één kant voorzien van een kleine opening voor de uitstroom van hete gassen. Door de kracht impuls beweegt het projectiel de tegenovergestelde richting van de uitstroom.
Wanneer houtskool in grove deeltjes wordt toegevoegd, kunnen ze nagloeien en een rood-oranje vonkenregen vormen in de 'staart'. Toevoeging van ijzerdeeltjes geeft wit-gele vonken, terwijl aluminium en titaan metaaldeeltjes helder witte vonken veroorzaken.
Op die manier kan met een geperste vonkensas in een afgesloten papieren huls - en die aan een kant is voorzien van een kleine uitstroomopening, ook een goud- en zilverregen fontein ontstaan.
De geschiedenis van het vuurwerk
De geschiedenis van het vuurwerk
Heel vroeg in de menselijke beschaving op aarde, is het schouwspel van spelend vuur en opvliegende gloeiende houtskooldeeltjes door kampvuren als eerste 'vuurwerk' te beschouwen.
Gefascineerd was de mens door het vuur, dat enerzijds beschermde, een wapen was of verwarming en comfort bood - vooral ook voor het veilig bereiden van eten -maar ook een groot gevaar kon betekenen en alles ongecontroleerd kon vernietigen.
De pyrotechnische uitvinding van de betrouwbare lucifer zou lang op zich laten wachten - pas in Europa in de 19e eeuw. Maar ver daarvoor wist men al vuur te gebruiken door het brandend te houden wanneer het was ontstaan door natuurlijke omstandigheden - zoals blikseminslag of van vulkanische oorsprong.
Uit ervaring bleek dat door wrijving van droog hout ook warmte kon worden ontwikkeld, of vonken konden ontstaan door het slaan van steen tegen ijzer die droog gras of mos lieten branden.
Gebruik van vuur was de voorbode voor de beschaving, immers kon met vuur verschillende metalen uit ertsen worden gehaald door reductie en daarmee werktuigen en gereedschappen worden gesmeed.
De vuureffecten kunnen wilde beesten afschrikken, of onzichtbare demonen hebben bezworen, rituelen bij geboorte, dood of andere gebeurtenis hebben begeleid met zang en dans.
Brandende ronde balen hooi en stro die van een heuvel werden gerold, zoals tijdens de Germaanse Paasfeesten, slingeren prachtige vonken rond. Door de heftige luchtbewegingen verspreiden gloeiende houtskooldeeltjes zich. Vochtig of veel harshoudend hout en vooral ook bamboe dat in het vuur wordt geworpen, knettert en knalt behoorlijk hard door de plotselinge vrijkomende gasdruk.
Ook verschillende soorten aarde, mineralen en ertsen die in het vuur worden geworpen, geven kleurveranderingen aan de vlam, zoals koperhoudende aarde voor de kleuren blauw-groen, natriumhoudende zoals keukenzout voor geel-oranje en calciumhoudende voor oranje-rood.
Uit de oertijd moeten zeker de wijdverbreide rituelen zijn voortgekomen om met vuur niet alleen wilde beesten te verdrijven, maar vooral ook alle onzichtbare Boze geesten en ongeluk en tegenspoed te verjagen, en het geluk een welkom te heten. Toen het christendom zich in Europa verspreidde, werden de van oorsprong heidense vuurrituelen vooral door het katholieke deel van Europa behouden. Bekend zijn tegenwoordig de grote zomerse vuurwerkfestivals in Duitsland, Frankrijk maar vooral natuurlijk vooral Italië, Malta en Spanje (Valencia).
De ontwikkelingsgeschiedenis van het vuurwerk zoals wij dat kennen, en die van het buskruit en de toepassing daarvan, lopen parallel. Het is onduidelijk waar de uitvinding van het buskruit het eerst is gedaan, maar buskruit is ook niet plotseling ontstaan. Velen hebben eraan bijgedragen om buskruit te verbeteren, zowel in verhouding als in samenstelling. De sterkste aanwijzingen heeft China omdat daar veel op schrift is gesteld en zij een 5000-jarige beschavingsgeschiedenis hebben.
India en Bengalen spelen zeker een rol in de geschiedenis. Immers was daar salpeter direct voorradig als delfstof, o.a. in de delta van de Ganges (waar de VOC in de 18e eeuw zelfs een raffinaderij bouwde) en in India bij de grotten van Madurai en Tuticorin. Sommig grotsalpeter was zo zuiver dat
het maar één keer gezuiverd of geherkristalliseerd hoefde te worden. Het is goed voor te stellen dat reeds in de oertijd in de salpetergrotten mensen hebben gewoond die daar vuur stookten. Toen men de grond gebruikte om het vuur te doven, wakkerde dat juist het vuur weer aan - door de salpeter en het vrijkomen van zuurstof.
Op die manier is makkelijk voor te stellen dat men mengsels van houtskool en salpeterhoudende grond maakte, niet alleen in India en Bengalen, maar ook in China en elders in de wereld.
China beschikte in de provincie Hunan over uitgestrekte velden die rijk zijn aan salpeteraarde. Niet toevallig ontstond daar de vuurwerkindustrie, met name rondom Liuyang. Hoewel de geheime kennis waarschijnlijk een reis om de wereld heeft gemaakt, en ook via de Mongolen werd verspreid die met op buskruit gelijkend materiaal oprukten tot aan Polen en Hongarije in 1241, werd omstreeks diezelfde tijd in Europa het buskruit op twee plaatsen opnieuw uitgevonden, of herontdekt. Die herontdekking leverde in eerste instantie ook de uitvinding en ontwikkeling van het Europese kanon - via de klokkengieterijen - en de eerste vuurwapens waaruit de vuurwerkerij zou ontstaan.
De uitvinding van het buskruit wordt dus toegeschreven aan de Chinezen. Buskruit heeft een lange ontwikkelingsgeschiedenis doorgemaakt. Door het ontbreken van de juiste samenstelling wordt het nog niet als echt buskruit beschouwd, maar als proto-buskruit gezien, een voorloper, nu zo'n 16 eeuwen geleden. Buskruit in de huidige samenstelling is echter van ongeveer 5 eeuwen geleden en de huidige verhoudingen pas de laatste 100 jaar praktisch ongewijzigd. Overigens heeft elk land waar buskruit wordt geproduceerd, zijn eigen samenstelling die iets afwijkt van de standaard receptuur.
De kennis in China werd zover bekend grotendeels doorgegeven door Taoïstische monniken.
Zo beschrijft de Taoïstische monnik Ko Hung (265-317 na Chr.) een mengsel, bestaande uit steenzout (ongezuiverd salpeter), zwavel en azijn. Azijn had mogelijk de functie voor het uitwassen van onzuiverheden in salpeter en zwavel, zoals kalk dat daardoor in oplossing gaat.
De eerste vermelding van salpeter vindt men in de Ji Ni Zi in de 4de eeuw. Op het einde van de 5de eeuw werd salpeter geïdentificeerd en dat als hoofdbestanddeel zo veel als mogelijk gezuiverd diende te worden.
Het woord salpeter zoals wij dat gebruiken, komt van de Latijnse woorden sal (zout) en petrae (stenen), zout van steen, omdat het zout oorspronkelijk van de stenen rondom stallen en mestvaalten geschraapt werd - en daar als een bloemig witte kristalgroei aanwezig is. Salpeter te vinden als mineraal zout in grotten en steengroeven - door bacteriële inwerking op uitwerpselen van vogels en vleermuizen en dat door bodemwater is oplost en uitgekristalliseerd. Dit soort salpeter bestaat uit kalksalpeter (calciumnitraat), vermengd met magnesiumnitraat en andere kalkzouten zoals fosfaten. Natuurlijke bronnen bevatten salpeter in verschillende samenstellingen en verhoudingen.
Om deze salpetersoorten om te zetten tot bruikbaar salpeter voor buskruit, kalisalpeter of kaliumnitraat, moeten deze chemisch worden omgezet door het bijmengen van potas, as dat het overblijfsel vormt na houtverbranding en dat voornamelijk uit kaliumcarbonaat bestaat. Door ionenwisseling ontstaat het kaliumzout. Kalium wordt ook wel potassium genoemd in het latijn. Van deze zouten is kalisalpeter het minst hygroscopisch (wateraantrekkend), waardoor de eigenschappen van het buskruit aanzienlijk worden verbeterd.
In zijn Ben Cao Jing Ji Zhu (492 n. Chr.) schreef Tao Hongjing dat er een blauw purperen vlam ontstond als men salpeter in het vuur strooide. Salpeter moet echter gezuiverd worden want anders is het onbruikbaar in buskruit mengsels. De salpeter werd verzameld en opgelost in potten met water. Daarna werd het water gekookt en na de indamping en uitkristallisatie werden de onzuivere elementen weggenomen via de oplossing of 'moederloog'.
Van groot belang is ook de kwaliteit van de gebruikte houtskool. Niet elke boom- of plantensoort is geschikt. De beste houtskool voor grotere gasproductie in buskruit is van de zachtere houtsoorten met een minimale asvorming, zoals van de wilg of de linde boom. In Japan zweren ze bij houtskool van de hennep plant. Voor vonken is houtskool van de pijnboom meer geschikt - waaruit barbecue houtskool grotendeels bestaat. (klik hier voor een video over de productie van houtskool).
In Europa werd het buskruit door alchemisten dus opnieuw bedacht, of herontdekt. Dankzij hun vele experimenten en hun drang naar kennis op zoek naar het onsterfelijkheids elixir en de geheime formule om onedele metalen zoals lood om te zetten in goud en zilver, de Steen der Wijzen, ontdekten zij veel nieuwe chemische elementen en verbindingen die zeer nuttige grondstoffen vormden of de aanleiding tot nieuw onderzoek. En ontwikkelden zij nieuwe technieken om stoffen beter te zuiveren of te scheiden.
Waarschijnlijk gebruikten ze chemicaliën die analoog waren met de bestanddelen van buskruit. Salpeterzout in een vuur geworpen, doet de verbranding verhevigen.
De uitvinding of herontdekking van het buskruit in Europa wordt toegeschreven aan wederom twee monniken, de Duitse Franciscaner monnik Berthold Schwarz (1313?) en in Engeland aan de monnik George Bacon een eeuw eerder (1214) die beide in de alchemie experimenteerden.
Vooral van groot belang is de militaire ontwikkeling en toepassingen van buskruit als aandrijfmiddel in kanonachtige wapens om projectielen te verschieten. Hoewel de eerste kanon waarschijnlijk in China tijdens de Song dinastie werd vervaardigd, werd de eerste kanon in Europa op het Iberische schiereiland ingezet tegen de Moren.
Zowel alchemisten als de lieden die zich met de techniek van wapens en kannonnen bezig hielden, hadden grote invloed op de pyrotechniek of vuurwerkerij, zowel voor oorlogsdoeleinden als voor kunstvorm, amusement en recreatie. Ook de wetenschap speelde een steeds belangrijker rol.
Samen met de schutterij, kanonniers, ambachtslieden en onderzoekers ontwikkelden zij nieuwe pyrotechnische effecten. Nieuwe ontdekkingen zoals die van het geheimzinnige elementaire witte fosfor in de 17e eeuw was zó groot, dat ook 
gerenommeerde natuuronderzoekers geïnteresseerd veronderstelden dat veel natuurverschijnselen te verklaren waren met de pyrotechniek - in plaats van andersom. Wanneer het onweerde, dacht men, waren de geest van nitraat, zwaveldampen en fosfor in de lucht. Zelfs bij de ontdekking van statische elektriciteit en de uitvinding van de Leidse Fles, dacht men in termen van buskruit en explosies.
In Frankrijk was de laatste beroemde alchemist Antoine Laurent Lavoisier (Parijs,1743 – 1794), ook wel de vader van de moderne scheikunde genoemd, die zich tevens namens de Franse koning met de productie van buskruit in de maalmolens van Essone bezig hield.
Lavoisier leidde ook Éleuthère Irénée du Pont de Nemours op (klik hier), die later vluchtte i.v.m. de Franse Revolutie en buskruit zou gaan maken in de V.S. Met de kwaliteit van buskruit kon een oorlog worden gewonnen of verloren, zo belangrijk was dat. Hij kreeg belangrijke opdrachten van president Jefferson en werd zo de grootste fabrikant van o.a. de bekende DuPont explosieven.
Lavoisier zelf stierf tijdens de Franse Revolutie op de guillotine, als royalist en belastingpenning inner des Konings.
Maar ook de beroemde Franse chemicus en natuurkundige Louis Joseph Gay-Lussac (1778 – Parijs, 1850) was met de productie en zuivering van salpeter bezig, ten behoeve van de grote vraag naar buskruit (zowel gebruikt voor oorlogsdoeleinden die in belang voor gingen, als voor de ontginning en ontwikkeling van wegen- en waterwerken en de mijnbouw).
De biologische nitrificatie methode om salpeter te maken door middel van rottende stapels stalmest en urine, vermengd met bouw- en steenresten, slachtafval, e.d. en afgedekt met lagen stro, was een bekende techniek maar behoefde verfijning. Door bacteriële inwerking wordt ammoniak door oxidatie omgezet van nitriet in nitraat. Het stinkende mengsel van organisch en anorganisch afval bleef in stapels van
Behalve de techniek van de vervaardiging van goed buskruit die vooral in Europa ontwikkelde, zijn bepaalde geheimen van het speciale kunstvuurwerk met al haar fraaie effecten, per boot via de zeeroute vanaf China en India naar het Midden-Oosten (Egypte) gereisd, waarna Italië, Frankrijk, Nederland, Engeland Denemarken en Duitsland werden bereikt.
Reeds in de 17e eeuw had Nederland een ambassade in China, de kolonie Deshima in Japan en VOC handelsposten o.a. in India en Bengalen (klik hier: Patna en Chhapra voor salpeter als delfstof; er stond zelfs een salpeter raffinaderij). De ambassadeur berichtte regelmatig van het Chinese vuurwerk, dat vooral op gebruik van buskruit en fijne ijzerdeeltjes bleek te berusten. De Hollanders en later de Engelsen leerden de Japanners weer over vuurwerk, dat ze daar nog niet kenden.
Aan het hof van de rijke adel, de koningshuizen van Frankrijk (Bourbon in Versailles), Engeland (Tudor en Hanover in London) en Rusland (Romanov in St. Petersburg), werden in de 16e en 17e eeuw grote kunstvuurwerk spektakels vertoond.
De voor ons bekende Cornelis Drebbel (Alkmaar 1572 - Londen 1633) hield zich met veel bezig; hij was een Nederlandse alchemist, ontdekker, goochelaar, ingenieur en uitvinder. Hij kan zeker ook tot de eerste internationaal bekende en erkende pyrotechnici van de wereld worden gerekend, een eeuw eerder dan de gebroeders Ruggieri bekend zouden worden aan het Franse hof. Vuurwerk in die tijd was nog voornamelijk op buskruit en het gebruik van wat exotische mineralen gebaseerd en had nog weinig kleur. Dat is ook op vele schilderijen uit die tijd te zien.
In Engeland verzorgde Drebbel voor de Prins van Wales de Koninklijke vuurwerken en werd hij tevens bekend door het gebruik van het zogenaamde ´fulminerend goud', ook wel knalgoud, kraakgoud of klatergoud genoemd (zie p. 399 Beginselen der natuurkunde, van Winkler uit de 18e eeuw), zowel voor 'lust ende vermaeck' als voor militaire marinetoepassingen zoals in expeditie bij het Franse La Rochelle in 1628 - waar de Engelsen de Franse Hugenoten bescherming wilden bieden.
Mogelijk wist Drebbel ook zuurstof te ontwikkelen uit salpeter in zijn eigen ontworpen duikboot, hoewel zuurstof als gas nog niet officieel was ontdekt - men dacht eerder aan opgesloten 'lucht'.
Eerder had de Duitse alchemist Sebald Schwaertzer in zijn Chrysopoeia Schwaertzeriana in 1585 van het knalgoud melding gemaakt (klik hier). Drebbel had met het 'Aurum Fulminans' een fantastisch magische tovertruc, want door middel van de explosieve ontledingskracht van het poeder kon hij een muntstuk met een knal hoog laten opvliegen. Een ieder in grote verbazing achterlatend, in het voor de late middeleeuwen zeer geheimzinnige en onbekende krachtenspel.
Overigens is fulminerend goud niet hetzelfde als de zuivere verbinding fulminaat (-ONC), die in de vorm van zilverfulminaat wordt gebruikt als explosief in bepaalde knalerwten, zoals Pop-pop of Tricky, waarbij zakjes grof zand zijn afgevuld met 1,5 mg zilverfulminaat. Knalgoud betreft een stel van complexe amorf polymere goud-stikstof-waterstof verbindingen dat kan variëren in samenstelling naar gelang de uitgangsstoffen, de overmaat en de mate van zuivering door uitwassen met water of ammonia. Het zijn hoog explosieve verbindingen die in gevoeligheid sterk variëren en kunnen detoneren, in tegenstelling tot buskruit.
Hoewel het element ijzer al lang bekend was, werd het in fijn verdeelde vorm pas in vuurwerk gebruikt toen men ontdekte dat Chinezen dit in hun vuurwerk verwerkten voor briljante effecten. Rond het jaar 1740 hielden vijf Italiaanse broers Ruggieri zich bezig met de ontwikkeling van fraai roterend grondvuurwerk en verhuisden zij vanwege hun grote kennis op pyrotechnisch gebied definitief naar Frankrijk, om daar aan het Hof van Versailles in hoge adellijke kringen het allernieuwst ontwikkelde kunstvuurwerk te vertonen.
Hoewel de komst van buitenlandse pyrotechnici zowel in Engeland als in Frankrijk soms leidde tot jaloezie en ruzie, o.a. tussen de Parijse vuurwerkfamilie Dodemant en Pietro Ruggieri - waarbij in 1749 tijdens rivaliserend opgestelde vuurwerken voor het stadhuis zelfs veertig doden en driehonderd gewonden vielen, werd de oudste broer Petronio toch benoemd door de Franse Louis de XV als de Vuurwerker des Konings. Gaetano Ruggieri bleef in Engeland na het grote vuurwerkspektakel in London's Greenpark als docent bij de Woolwich Royal Laboratory.
Ontdekkingen en uitvindingen zoals die van statische electriciteit en de Leidse fles leidden in de 18e eeuw aanvankelijk nog tot het verkeerde idee dat vuurwerk en buskruit iets te maken hadden met het natuurkundige verschijnsel, immers was er licht als 'vuur' en geluid van een knal bij ontlading.
Kleurenlicht producerende verbindingen van de elementen strontium en barium werden ontdekt en vuurwerkers met name in Italië en Frankrijk experimenteerden ermee.
In de 19e eeuw speelde de wetenschap met talrijke ontdekkingen en vindingen een grote rol, de idustriële revolutie met de stoommachine, en ook in de chemie die de periode van de alchemie en haar geheimzinnige hocus-pocus achter zich had gelaten. Claude-Fortuné Ruggierri als vertegenwoordiger van de volgende generatie vuurwerkers benaderde de pyrotechniek op een meer wetenschappelijke basis en publiceerde diverse belangrijke werken, waaronder Elémens de Pyrotechny en Principes de Pyrotechny.
Geen Flogiston theorie en rare geheimen, maar voortaan degelijke natuurwetenschap op basis van ook door andere wetenschappers controleerbare experimenten!
De Duitse chemicus Justus von Liebig (1803 - 1873) wordt beschouwd als de pionier op het gebruik en de ontwikkeling van kunstmest, waaronder salpeter. Hij stopte met zijn apothekersstudie na een ongelukkig experiment met knalkwik en werd later in Parijs een leerling van Gay-Lussac.
Voor salpeter werden nieuwe import mogelijkheden gevonden in de vorm van Chili-salpeter (klik hier) uit de woestijnen van het droge noorden en grensend aan Peru en Bolivia. Dit salpeter is ook een uitstekende kunstmest en voor voldoende voedselaanwas zorgde: nooit meer honger? Voor buskruit diende het natriumzout nog wel te worden omgezet.
Na de ontdekking van nitrocellulose (1832) en nitroglycerine (1847) kwam cordiet in plaats van buskruit (klik hier). Het 500 jaar bekende buskruit voor militaire doeleinden, de wegen- en mijnbouw, werd vervangen door de veel efficiënter werkende organische nitraten als cellulosenitraat (nitrocellulose) en glyceroltrinitraat (nitroglycerine). Bij de verbranding worden grotendeels gasvormige producten gevormd die veel meer energie opwekken. Hoewel Alfred Nobel niet de eerste was die nitroglycerine synthetiseerde (dat was Sobrero), was hij wel de eerste die de uitvinding van het goed bruikbare Dynamiet groots ontwikkelde en er een fortuin mee maakte.
Cellulosenitraat wordt in de vuurwerkerij echter maar met mate gebruikt, als kruit in ijsfonteintjes met microsterren of verkocht als flitswatten (schertsartikelen) en als flashpaper voor goochelaars. Cellulosenitraat kan niet altijd buskruit vervangen, omdat NC goede afsluiting nodig heeft voor de benodigde drukopbouw. Daardoor is het geschikter voor moderne munitie. NC is een instabiele stof en heeft stabilisatoren nodig die de katalytische afbraak tegengaan. Buskruit is echter nog steeds een belangrijke basis in de kunstvuurwerkerij. Oud buskruit waarbij het nitraat onder invloed van vocht door uittreding, migratie en herkristallisatie slechter is geworden in kwaliteit, kan makkelijk weer worden opgewerkt. Dat kan niet met NC. Men werkt echter aan methoden om NC ook voor vuurwerk aandrijving te gebruiken.
Voor kleurstoffen was de ontwikkeling en productie van anilinekleurstoffen in het vooroorlogse Duitsland van belang. In 1909 in Duitsland werd het chemische stikstofbindingproces (Haber-Bosch) ontwikkeld voor de synthese van salpeterzuur door oxidatie van ammoniakgas, van belang voor zowel de productie van explosieven als voor de nitraten in kunstmest.
Salpeterzuur en anorganische nitraten konden vanaf nu synthetisch en goedkoop in chemische fabrieken op grote schaal worden bereid. De biologische productiemethode en de import van salpeter als delfstof waren niet langer nodig. Daardoor kon vooral Duitsland zelf ook de productie voor de oorlogsindustrie opvoeren zonder afhankelijkheid van andere landen. De benodigde stikstof komt immers uit de ons allen omringende lucht.
Kunstvuurwerk was niet langer het domein van de aristocratie en de geheimzinnige zonderling. Het gewone publiek werd via drogisten en apothekers bekend met vuurwerk, o.a. door Loeff in Den Haag zo rond de vorige eeuwwisseling. Zij waren immers gewend te mengen en te roeren met chemicaliën en kenden de receptuur. Apothekers die in de handel gingen - doordat naar hun mengsels en producten grote vraag was, werden groot in de farmaceutica, lichaamsverzorging en cosmetica.
De opkomende fotografie in de 19e eeuw zorgde voor blitslicht chemicaliën zoals magnesium, en in 1886 werd in Zwitserland bij een waterkrachtcentrale de eerste elektro-chemische chloraat-fabriek gebouwd. De ontwikkelingen leidden tot foto flashlight kruit, dat tegenwoordig in veranderde samenstelling als 'flash' vaak buskruit vervangt in knalladingen voor vuurwerk.
De eerste kunstvuurwerkfabrieken in Nederland waren van G.J. Ruijsch in Utrecht rond 1900 (later de Nederlandsche Pyrotechnische Fabriek), Kat in Leiden en Schuurmans in Leeuwarden, die Italiaanse vuurwerk fabricagemethoden introduceerden. Hun waar in consumentenvuurwerk was zeer beperkt.
Er ontstaan in heel Europa vuurwerkbedrijven, de handel bloeit op en men verzint de vreemdste producten om aan de man te brengen. In Duitsland verkoopt men in 1908 zelfs allerlei kunstvuurwerk voor op de fiets(!), inclusief rotjes om zich tegen tegen lastige honden te verweren (klik hier). Fietsers in de 20e eeuw werden nogal eens door dolle honden belaagd, ook in Nederland. Al gauw kwam men er achter dat het meer met opvoeding van het dier te maken had - bij mensen is dat overigens niet veel anders.
Tijdens de 1e en 2e W.O. schakelen vuurwerkbedrijven over op productie voor de oorlogsindustrie - als zij toch al niet voor het leger opdrachten uitvoerden, zoals de fabricage van parachute-vuurpijl lichtfakkels.
Na de 2e W.O. werd het voor publiek een jaarlijkse gewoonte om kant-en-klare rotjes, vuurfonteintjes, voetzoekers en vuurpijlen via winkeliers aan te kopen en op Oudejaarsavond af te steken - die hun waar weer van groothandel en fabrieken hadden betrokken. Dat vuurwerk was toen nog veelal op gewoon buskruit gebaseerd en de keuze was beperkt. Ook experimenteerden veel jongeren thuis en waren chemicaliën gewoon te koop bij de drogist.
De opkomende handel en industrie betekende enerzijds dat mensen zich meer luxe konden permitteren. Anderzijds dat het goedkoper worden van grondstoffen en duurder worden van arbeid betekende dat er ook een opkomst van vuurwerk was als kant-en-klaar massaproduct uit landen met goedkope arbeid. De ouderwetse drogist met chemicaliën verdween steeds meer uit het straatbeeld en maakte plaats voor het 'parfumerie en cosmetica' type die geen chemische grondstoffen meer verkocht. Hiermee was ook het thuis proeven doen afgelopen, een hobby die met name veel jongens zowel in Europa als in de V.S. uitoefenden in de jaren '50 tot '80, mede onder invloed van de natuur- en scheikunde hobbydozen en de ruimtevaart met de modelrakethobby.
Rond de jaren '60 kwam de import vanuit China goed op gang. Het door de Chinezen gebruikte buskruit was en is nog steeds duidelijk inferieur doordat ze onvoldoende mengen, malen en persen: het moet vooral snel en goedkoop. Het meeste vuurwerk is dan ook van matige kwaliteit. Alleen de grote variatie, breder pallet aan kleurlichteffecten en lage prijs maakte het Chinese vuurwerk erg populair.
Gaandeweg werd vaker het (kalium)nitraat in knalvuurwerk vervangen door chloraat en perchloraat en nieuwe brandstoffen geïntroduceerd zoals magnesium, aluminium, magnalium en titaan, dat goedkoop beschikbaar kwam door de ontwikkelingen eerst in de fotografie, en later in de lucht- en ruimtevaart. Met de ontwikkeling van de flitslamp, elektronisch flitslicht en de elektronische camera - ingebouwd in de gsm telefoon - waren ook de fotografie chemicaliën niet meer nodig. Zelfs het grootste bedrijf ter wereld, Kodak, de trots van Amerika, ging daardoor ter ziele: het computertijdperk had zijn wonden nagelaten. De natuur- en wiskunde leek het te gaan winnen van de scheikunde.
Duitsland is traditioneel sterk in de chemisch technologische sector, naast Frankrijk. Vuurwerk uit Duitsland, Frankrijk, Spanje maar vooral ook de Italiaanse ambachtelijkheid en vernuft staan voor hoge kwaliteit bekend.
Uit Duitsland, Frankrijk en Zwitserland komen nog altijd kwalitatief de beste grondstoffen, waaronder Duits pyro aluminium voor de productie van flash kruit (ook wel wit kruit, flits- , flash kruit of aluminium-kruit genaamd), dat buskruit vaak vervangt als explosief in rotjes.
Chloraat en perchloraat worden goedkoop geproduceerd in landen waar elektriciteit wordt opgewekt door waterkrachtcentrales: Zwitserland, Scandinavië en China. Chinees perchloraat is echter vaak vervuild met chloraat en niet goed gezuiverd.
Chinees flash kruit heeft vaak een iets andere en goedkopere samenstelling met stoffen die chemisch een minder stabiele sas vormen. Hier tellen economische overwegingen zwaarder dan de veiligheid.
Door concurrentie uit China en aanscherping van de wetgeving op het gebied van milieu, maar vooral ook na de ongelukken in Culemborg en Enschede, is heden ten dage alleen Schuurmans als bedrijf nog overgebleven - dat overigens geen consumentenvuurwerk meer vervaardigt.
De verkoop van consumentenvuurwerk is licht stijgende, al hebben de economische recessie - de dubbele dip - wel degelijk invloed op het vuurwerk in het algemeen, met name op de shows die minder frequent en minder groot zijn. Ook tal van Oranjecommissies voor de viering van Koninginnedag hebben vanwege tanende belangstelling en inkomsten, veelal het grote vuurwerk afgeschaft.
Dat is waarschijnlijk ook de verklaring voor de iets stijgende consumenten verkoop in Nederland. Het aantal ongelukken blijkt sterk gedaald de afgelopen vier jaar. Hoewel het laatste geen aanleiding is voor veel ongerustheid, is er vanuit politiek uiterst links een tendens te bespeuren consumentenvuurwerk op termijn te willen afschaffen.
Misverstanden en andere lawines aan nitraatloze klappers
Misverstanden en andere lawines aan nitraatloze klappers2012 start met aanstaand politiek vuurwerkverbod ?
Er wordt een hoop onzin beweerd over vuurwerk, vooral uit politieke overwegingen om op termijn een algemeen verbod te leggen op de verkoop van consumentenvuurwerk. Gaat vuurwerk aan de populariteit ten onder?
Zijn de redenen voor een verbod wel eerlijk en terecht? Of komt het door de typische komkommertijd bij de pers en is in januari alles weer vergeten, zoals elk jaar? Is vuurwerk wel een probleem, of gaat het eigenlijk om dronkenschap en drugsgebruik dat overlast al dan niet met vuurwerk veroorzaakt?
Of is het toch een rookgordijn van de overheid om de werkelijk echt belangrijke problemen waardoor burgers bedrogen uitkomen - zoals wanbeheer bij de Europese politiek, de banken, verzekeraars, de winstwoekeraars, de pensioenfondsen e.d., te verhullen?
Laten we eerste melden dat het aantal ongelukken met vuurwerk wederom is gedaald, maar liefst met 40 % over de afgelopen vier jaar! Dit ondanks de gestegen verkoop in de afgelopen jaren en het gestegen gebruik van illegaal vuurwerk. (klik hier) Er bestaat dus geen relatie van directe evenredigheid, wat vaak wordt gedacht. Wel is er mogelijk een relatie met de afname van het aantal vuurwerkshows, of in ieder geval het tanende budget daarvoor, waardoor mensen mogelijk meer zelf zijn gaan afsteken.
Vandalisme is ook niet specifiek vuurwerk gerelateerd en dient hard te worden aangepakt. Spreek ouders aan op hun verantwoordelijheid en zorg dat ze supervisie bieden i.p.v. hun kroost met alcohol en drugs op straat te laten slenteren.
Dat neemt niet weg dat de meeste mensen zich netjes en verantwoord gedragen met vuurwerk, en het zou belachelijk deze overgrote meerderheid te straffen voor wangedrag van een kleine groep rapalje.
Een verbod op vuurwerk is in ieder geval geen oplossing. Zelfs in China, de bakermat, heeft men geprobeerd vuurwerkgebruik te matigen, maar is het op niets uitgedraaid. Je kunt een sterke culturele gewoonte en geloof in voorspoed - door uitdrijving van ongeluk en tegenslag - ook niet zomaar verbieden; dat is een eeuwenoude verworvenheid geworden waarbij een verbod de illegale markt nog groter maakt dan deze al is. Volgens de Chinezen: des te harder de knallen, des te beter de uitdrijving van de duivel.
Om excessen tegen te gaan, is het veel beter alternatieven te bieden.
Op Oudejaarsavond zouden gemeentes en organisatie's als sportclubs e.d. andere activiteiten kunnen bieden zoals een speciale feestavond met muziek en dans. Wanneer dat moet worden betaald, zorg dan voor aanvaardbare toegangsprijzen en stel bij clubs de gelegenheid ook open voor niet-leden. Dit idee is niet nieuw, andere landen zoals Duitsland doen dat met succes al jaren, maar Nederland wil atijd het wiel weer opnieuw uitvinden. En zoals gezegd, zorg voor een aanzienlijke stijging van het aantal goede vuurwerkshows, verspreidt over het hele land, te beginnen met die voor Koninginnedag in elke plaats van redelijk formaat: per 20.000 bewoners één vuurwerkshow van minstens 5000 euro, dat is dus 25 eurocent per inwoner.
Staatssecretaris van Milieu Joop Atsma wil dat de handel in illegaal vuurwerk Europees wordt aangepakt. Dat hij dat in Nederland wil, is zijn goed recht. Maar wil hij dat omwille van het gevaar, de overlast, ter bescherming van de legale handel of de gemiste belasting penningen?
Zijn collega’s vóór hem hebben al eens bij de Chinezen aangeklopt. Atsma zou gaan praten met zijn ambtgenoten en de EU in Brussel om scherper hierop te gaan controleren en duidelijker te gaan handhaven.
De staatssecretaris maakt zich zorgen over de grote hoeveelheid illegaal zwaar vuurwerk die steeds vaker uit Oost-Europa Nederland binnenkomt.
Waardoor dat precies komt, weet Atsma niet. "Het zou kunnen zijn omdat wij meer en meer afspraken maken met China over het aanpakken van illegaal vuurwerk”, zei hij.
Atsma maakt twee belangrijke denkfouten: er bestaat in de handel geen verschil tussen illegaal en legaal vuurwerk. Vuurwerk is vuurwerk, het kent alleen gevaren classificaties voor internationaal transport. Het heeft dan ook geen zin om met Chinezen of wie dan ook buiten Nederland over illegaal vuurwerk te gaan praten. Vuurwerk wordt pas illegaal wanneer het in Nederland aankomt, het niet aan de strenge vereisten voldoet en het voor de verkoop wordt aangeboden. Ieder land heeft zo zijn eigen bepalingen. Des te meer je verbiedt, des te interessanter wordt de 'verboden' vrucht.
Dat zou als Atsma als gelovig protestants christen toch moeten weten.
Het is ook een typisch Nederlands probleem - een kwestie van opvoeding of beter: gebrek eraan, want in het buitenland speelt het nauwelijks. Nederlandse politici willen hun Calvinistische maatstaven als Europese standaard ook opleggen aan landen als Spanje, Portugal, Italië, Frankrijk en Malta, die in de loop van de eeuwen hun geheel eigen - door het katholicisme gedragen - vuurwerkcultuur hebben opgebouwd. De vuurwerkculturen van Valencia en Malta zijn zo uitzonderlijk en sterk verweven met het temperamentvolle zonovergoten leven en de geloofsbeleving aldaar, dat het geen enkele bemoeienis met een bekrompen geest van de koude grond als Calvijn en zijn geestverwanten verdraagt: ze zijn als water en vuur. Valencianen en Maltezen zijn trots op hun rijke vuurwerkcultuur en willen dat voor geen goud missen!
Staatssecretaris Atsma zou zich met met zijn onverdraagzame bemoeizucht eens wat beter moeten verdiepen in de gewoonten en bijzonderheden van andere culturen, in plaats van andere buitenlandse culturen verantwoordelijk te stellen voor de beperkingen en opvoedingsproblemen van sommige jeugdige Nederlanders en hun ouders.
Ten tweede: al een kleine veertig jaar lang probeert de Nederlandse overheid de eisen voor vuurwerk als maar strenger te maken, waardoor het vuurwerk steeds minder is geworden.
Het begon ooit met een verbod op voetzoekers, op strijkers, op spinners en tourbillions (helicopters) die nog wel mochten draaien maar niet meer mochten opstijgen, het te korte of zelfs het te lange lontje, etc. Ook de geluidssterkte werd sterk ingeperkt, om in 2004 de teugels een stukje te laten vieren. Verder mochten rotjes alleen nog maar buskruit bevatten en daar Chinezen een slechte kwaliteit buskruit maken met een goedkope papierwikkel, knallen ze niet meer goed. Alle pit is eruit verdwenen, maar het vuurwerk is ondertussen wel peperduur geworden - het verschil tussen inkoop- en verkoop is gigantisch, een factor 20 oftewel 2000 %. Voor deze woekerwinstprijzen moet toch veel beter vuurwerk te vinden zijn, en anders wel te fabriceren, met kwaliteitsgrondstoffen. Mensen willen best wel wat meer betalen, maar ze moeten ook waar(de) voor hun geld krijgen, of zoals Amerikanen zeggen: "How to get more bang for the buck".
Chinezen verdienen daar zelf oveigens weinig aan, het is de tussenhandel en winkelier die excorbitant verdienen zonder er veel voor te doen. Chinezen staan weliswaar bekend om hun handelsgeest en gevarieerd vuurwerk, maar niet vanwege de hoge kwaliteit van het product. Chinees vuurwerk is snelle massa-productie van matige tot slechte kwaliteit.
Ook het Chinese Visco lont is vaak onbetrouwbaar en veroorzaakte een hoop uitval en blindgangers. Dat ging de klant de keel uithangen.
Vandaar dat handelaren uiteindelijk hun specifieke orders begin 2004 in Oost-Europese landen plaatsten. Om reden dat daar de lonen ook laag zijn – niet zo laag als in China, maar meer omdat men in staat is een beter product te maken met kwalitatief veel betere grondstoffen - dan Chinezen plegen te gebruiken. Het Duitse aluminium is bijvoorbeeld superieur en het perchloraat van Chinese oorsprong is vaak vervuild met chloraat.
Het klinkt misschien ongelooflijk, maar het is een feit dat Chinezen zelfs de kunst van het goed buskruit maken niet (meer) verstaan. En dat terwijl ze zelf de vermeende uitvinders er van zijn. Dat zie je wel vaker, dat niet de uitvinder maar diegene die het product heeft verbeterd, met het succes aan de haal gaat. De Keuringsdienst van Waren van het ministerie heeft jarenlang vuurwerk goedgekeurd als veilig wanneer het steeds minder functioneerde, ervan uitgaande dat geheel niet meer functionerend vuurwerk voor 100 % veilig is. Dat volstrekt onzinnige beleid heeft de handel uiteindelijk naar Oost-Europa gedreven, waar een geheel nieuwe pyrotechnische industrie is ontstaan. Had het ministerie goed naar de wijze raad die zij kreeg in de jaren '90 geluisterd, dan had Nederland zelf die nieuwe vuurwerkbedrijven verwelkomd en hen onder de Nederlandse wetgeving laten produceren. Waar kortzichtige kleinburgerlijke bekrompenheid bij slapende ambtenaren al niet toe kan leiden.
Is er dan geen positief nieuws te melden? Jawel, minister-president Mark Rutte heeft het bed eens eens flink opgeschud van diezelfde slapende ambtenaren in de buitenlandse dienst. Had hij eerder de kiezer beloofd een hoop nutteloze ambtenaren te ontslaan, woensdag 25 januari had hij zowaar een bijeenkomst georganiseerd om de van weinig nut zijnde -slechts champagne slurpende en kaviaar etende - corps diplomatique uit te nodigen. Ondernemers konden 'speeddaten' met ambassadeurs en er werd ook een bezoek gebracht aan bedrijven en onderzoekscentra. Rutte wil dat de buitenlandse diensten zich nog veel meer actief voor bedrijven gaan inzetten. (klik hier) Een enkele oude diplomaat zag je verveeld en vervreemd naar de hem of haar onbekende handelswaar kijken, met smart wachtend op het dagelijks luxe glaasje prik en begeleidend toastje.
Ex-premier Balkenende - de man van het broodje kroket - had al eens geopperd dat de oude ondernemende VOC-mentaliteit weer terug moest komen, overigens waarschijnlijk zonder het houden van slaven, uitmoorden van dorpen of het platbranden van plantages van de concurrentie. Het motto van Rutte is 'welvaart, veiligheid en vrijheid' en dat betekent dus oppassen dat je je vingers niet brandt, maar verder is alles weer als vanouds geoorloofd.
Rotterdam en omgeving blijken een Nederlands broeinest van anti-vuurwerk sentiment. Gaf de GroenLinks gemeentefractie een paar jaar geleden het startschot voor een mislukte landelijke anti-vuurwerkcampagne, nu bemoeit de Marokkaans socialistische PvdA-burgemeester zich hoogst persoonlijk met het legale consumentenvuurwerk. Dat zou volgens hem te zwaar zijn. In al zijn onkundigheid en onnozele naïviteit bedoelt hij eigenlijk het illegale vuurwerk. Behalve GroenLinks zijn ook de ChristenUnie en de Islamitische Partij tegen vuurwerk. Het is maar goed om dat te weten: allen onverdraagzaam extremistisch op hun eigen politieke of religieuze terrein.
Maar ook TNO/PML bemoeit zich met de politiek en stelt zich negatief op.
Het laboratorium heeft eigenlijk niets met pyrotechniek zolang ze niet zelf de hand hebben in de brand. (klik hier) Eigenaardig is ook hoe snel het nieuws weer van het internet verdwijnt, terwijl andere berichten er voor eeuwig lijken te staan. TNO is een hypocriete gelegenheidsdief die met alle - natte - winden meewaait. Hierover later meer.
En was het nieuwe jaar 2012 nog niet begonnen, of verraste kampioen subsidietrekker Cees Meijer van de ingeslapen Stichting Consument en Veiligheid ons door zich ook negatief uit te laten over vuurwerk. Terwijl hij het jaar daarvoor zich nog positief had uitgelaten over de ontwikkelingen rondom de veiligheid van vuurwerk, was hij als een blad aan een boom omgedraaid.
Opeens was hij ook rijksopperhoofd van de illegale vuurwerk opsporingsdienst. Meijer was zo oneerlijk en onrechtvaardig om brave vuurwerkconsumenten die zich aan de wet houden, verantwoordelijk te stellen voor de terreur van de vuurwerkvandalen die zich met illegaal vuurwerk inlaten. Namelijk door te stellen dat als het zo door gaat met illegaal vuurwerk, legaal vuurwerk voor consumenten verboden wordt. Gebruikers van illegaal vuurwerk zijn niet dezelfde personen die legaal vuurwerk in de Nederlandse winkel kopen, dat moet Meier zo langzamerhand toch wel weten.
Daarmee heeft Cees Meier zichzelf tot de Groate Kloatzack van het Jaar 2012 benoemd. Gefeliciteerd Cees met deze koninklijke onderscheiding! Iemand die jarenlang subsidiegeld misbruikt om zichzelf een bovenmaats riant inkomen te verschaffen - zonder er veel voor te doen, mag ook wel eens in de prijzen vallen. En best Cees: richt je nu vooral op de consumptie en misbruik van alcohol en drugs door de jongere consument, want die is schrikbarend stijgende, 22 %! - in tegenstelling tot de daling van ongelukken met vuurwerk - en is zowel voor de maatschappij als voor de personen zelf zeer destructief. Dit probleem is ook gerelateerd aan misbruik van vuurwerk, ongelukken in het verkeer, criminaliteit als mishandeling, zinloos geweld, vernieling, diefstal, verslaving, ziekenhuisopname, schooluitval, vervroegde dementie, etc.
Maar ook het zogenaamde politiek neutrale NOS journaal deed op 2 januari 2012 melding van 'het zogenaamde feit' dat Nederland een van de weinige landen in Europa is waar vuurwerk NIET is verboden. Is dit een feit? Terwijl het nieuwjaarsvandalisme 2 miljoen geringer is dan vorig jaar (hoe hebben ze dat zo snel kunnen berekenen??), werd er toch moord en brand geschreeuwd. Vooral ook door de socialistische burgemeester van Rotterdam met zijn feitelijk onjuist politiek anti-vuurwerkgezwam.
Nee, dat is natuurlijk niet waar. In bijna heel Europa is consumentenvuurwerk WEL vrij in de verkoop en het is juist Nederland die een strenger beleid voert, niet andersom. Zou die onzin door het journaal per ongeluk of politiek bewust verkeerd in het nieuws zijn gebracht?
Het enige kleine land waar consumentenvuurwerk echt is verboden en geen Chinees flutrotje binnenkomt, is Malta. Maar het eiland dat even groot is als Texel herbergt wel 50 vuurwerkfabriekjes en de katholiek georiënteerde vuurwerkcultuur is er geweldig.
Ze maken op Malta fantastisch vuurwerk geheel zelf, buiten elke vorm van commercie! Ze kopen en verkopen dus geen vuurwerk maar maken het van de grondstoffen en steken het gelijk af. Een uitstekend idee voor Nederland om het precies ook zo te doen. Dan zijn we gelijk van de criminele vuurwerkmafia af met hun woekerwinsten.
We ruilen dus alleen het consumentenvuurwerk in als er minstens 50 vuurwerkverenigingsfabrieken worden toegelaten (Malta heeft 50 fabriekjes op een bevolking van 330.000: zou Nederland naar verhouding even veel krijgen, dan worden het 50 x 3 x 16,5 = 2475 !
Een andere kwestie. Dat flash kruitsoorten gevaarlijk kunnen zijn, dat was al 100 jaar bekend toen foto flash powders (klik hier) nog werden gebruikt in de fotografie - eerst met magnesium en later met aluminium of een legering met 8 % magnesium voor maximale lichtopbrengst, nog vóór de uitvinding van de flitslamp. Bij de verwerking in sommig consumentenvuurwerk bleek in de VS in het begin van de 20e eeuw flash kruitsoorten met chloraat onberekenbaar en massa-explosief. Perchloraat bleek stabieler en veiliger dan chloraat. De Amerikaanse Hitt Fireworks (Hitt was van Engelse komaf) gaat er prat op de eerste geweest te zijn die foto flash kruit voor knalvuurwerk gebruikte en veiliger maakte, als plaatsvervanger van buskruit - en dat ze dat zelfs aan de Chinezen hebben geleerd. (klik hier voor het verhaal) (klik hier voor het patent uit 1918)
Vuurwerk rotjes met flash kruit zijn in Nederland al een tijd verboden, maar niet in 1.3G voor professioneel gebruik en op de samenstelling wordt al helemaal niet gelet.
In 1990 schreef Dr. Uwe Krone van de Duitse Moog-Nico over de kracht van flash kruit in 1.3G vuurwerk en de TNT-equivalentie omdat ook de kwaliteit van het aluminium steeds beter werd (klik hier).
Alleen de Nederlandse overheid wist officieel niet van de risico's voor professioneel vuurwerk. TNO had het moeten weten maar lag een beetje te slapen en nam de informatie in hun bibliotheek waarop ze zijn geabonneerd niet ter harte, en bij de simpele zielen van SE Fireworks in Enschede drong helemaal niets door. Defensie die de boel moest controleren, deed niets.
Gerotzooi met de illegale fabricage zonder enige kennis van zaken, veel te grote en ondeugdelijke opslag van te zwaar vuurwerk en pyrotechnisch waardeloze diploma's - waar de overheid een handje aan meehielp om die aan onbenullen te verstrekken - deden de rest.
Pas de Commissie Oosting kwam tot de conclusie dat bij SE Fireworks bepaald 1.3G vuurwerk was gelegen waarin flash kruit als voornamelijk bestanddeel aanwezig was; en dat dit massa-explosief was - en dus verkeerd geclassificeerd. Wederom was het adagium van een ieder die boter op het hoofd had - en dat zo langzamerhand berucht wordt in Nederland: Wir haben es nicht gewusst! (Aber wir hätten es wissen können und müssen.)
Maar kan het aluminiumhoudende flash kruit ook brisant detoneren? Kan een schokgolf de explosie of detonatie makkelijk doorgeven aan een lading in de buurt? Zijn illegale rotjes afgeladen met vele grammen flash kruit massa-explosief? Kan behalve door vuur ook een ontsteking ontstaan door mechanische (in)slag of wrijving, of statische elektriciteit?
Is het aluminium en kaliumperchloraat mengsel zo sterk als TNT of: is een zogenaamde ‘lawinepijl’ zelfs gelijk aan de kracht van een staaf dynamiet, zoals de politie vaak beweert?
Wat weet de politie eigenlijk van vuurwerk, munitie en explosieven?
Jaren geleden gaf een politieagent een demonstratie op een basisschool over de kracht van een vuurwerk rotje vergeleken met een 9 mm pistoolpatroon. Hij trok zijn dienstwapen en schoot zich pardoes in zijn eigen voet. Gelukkig voor hem en de kinderen werd niemand gewond en ging de zaak in de bekende doofpot, maar dat de politie je veel kan leren, was met één pistoolschot wel duidelijk geworden: vuurwerk is stukken veiliger dan veldwachter Bromsnor met een vuurwapen op zak!
Uit onlangs gedeclassificeerd Amerikaans militair onderzoek uit de DTIC files is gebleken dat van aluminiumhoudend flash kruit op basis van perchloraat, dat een van de veiligste flash kruitsoorten is, een theoretische detonatiesnelheid van ongeveer 4500 m/s te verwachten is. In de praktijk ligt de explosieve verbrandingssnelheid echter veel lager, tussen de 300 m/s en de 900 m/s en komt daar niet boven uit. Deze cijfers zullen niet leiden tot plotseling hoog oplopende gasdrukken met bijbehorende brisante waarden.
Het drukgolffront bij een echte detonatie is slechts klein, maar bij flash kruit wordt een langgerekt reactie front gevonden tussen de
Hoewel de energetische waarde van een goede kwaliteit flash kruit vergeleken met TNT bij gelijke massa een orde van grootte heeft van 80 % TNT, bedraagt de detonatiesnelheid van TNT 6900 m/s, dus een minimaal 6,7 keer hogere waarde. Daar de reactiesnelheid van essentiële waarde is voor de brisant vernielende kracht van een explosieve stof, gaat een vergelijk hier niet op.
Evenzo geldt dat voor dynamiet. De detonatiesnelheid van dynamiet is vooral afhankelijk van het percentage glyceroltrinitraat (nitroglycerine: 7700 m/s) maar bij de standaard sterkte is de detonatiesnelheid nagenoeg even groot als dat van TNT. De energetische waarde van dynamiet (7,5 MJ/kg) is echter 60 % groter dan die van TNT (4,7 MJ/kg). Daarmee staat
(N.B. Is 7,5 MJ/kg voor dynamiet veel? Volgens het etiket van Calvé levert hun pindakaas een energetische waarde van 27 MJ/kg, dus 3,6 x zoveel als Alfred Nobel zijn dynamiet.
Een dynamietstaaf gaat echter volledig over in werkzame gasdruk van 200.000 Bar tijdens de detonatie in een korte tijd van 1/100.000 seconde, en van pindakaas is die prestatie nog nooit gezien.)
Kunnen we de ‘kracht’ van een dynamietstaaf vergelijken met die van een ‘lawinepijl’ of andersom?
Een standaard dynamietstaaf heeft de afmeting van
De gemiddelde ‘lawinepijl’ is afgeleid van de Duitse Signalrakete 901 van Zink. Deze pijl heeft een flash kruit lading van ongeveer
Maar de explosiesnelheid van TNT of dynamiet is echter ook nog ongeveer 6,7 keer groter dan dat van flash kruit bij gelijke massa. Daarmee is de uiteindelijke kracht van 'de lawinepijl' nog veel lager dan die factor 15. Waarmee het statement van de politie bij deze officieel als lariekoek wordt verklaard. De politie is ondeskundig op het terrein van de pyrotechniek en explosieve stoffen, en laat zich ook politiek misbruiken en op het verkeerde been zetten.
Hoewel de VVD de enige partij is die zich politiek vóór vuurwerk en vóór meer blauw op straat heeft uitgesproken - en destijds dus tegen de GroenLinks anti-campagne, zijn politie en justitie vaak anti-vuurwerk georiënteerd en zijn zowel lagere politie-ambtenaren als korpsleiding voornamelijk aanhangers van de PvdA, D66 en GroenLinks, en niét van de VVD. Dat geeft toch te denken.
Typisch voor het Nederlandse vuurwerkbeleid is dat iedereen bij de overheid of semi-overheidsdiensten die beroepshalve iets met vuurwerk te maken heeft, een hekel aan vuurwerk heeft ontwikkeld - inbegrepen de antipathie tegen de gebruiker. Misschien een enkele uitzondering daargelaten.
Dat is op zich vreemd omdat het overgrote deel van de bevolking daar anders over denkt en met de jaarwisseling graag zelf op een veilige manier vuurwerk afsteekt.
Nederland is inmiddels verworden tot een Big Brother politie-staat, want er is geen land ter wereld waar de overheid haar bevolking zo bespioneert, afluistert, criminaliseert en zwaar beboet voor kleine overtredingen als in Nederland.
Wanneer iemand een rotje afsteekt buiten de wettelijke periode, is hij gelijk een crimineel of moeten schoolkinderen via Bureau Halt (Veldwachter Bromsnor) de hele straat verplicht schoonvegen.
Het huftergedrag en vuurwerkvandalisme bij sommige oudere jongeren is een typisch Nederlands probleem. Het heeft alles met slechte opvoeding en alcohol- en drugsmisbruik te maken.
In België is vuurwerk het hele jaar te koop maar kent men het typische asociale gedrag met vuurwerk niet. Vuurwerk heeft dus niets met asociaal gedrag te maken. Het is net andersom: asocialen misbruiken vuurwerk, net als dat ze dat doen met alcohol en drugs, wapens, auto's en brommers in het verkeer, voetbal, te harde muziek, etc. Je kunt wel alles verbieden en uit handen van de asociale vandaal nemen, maar het basisprobleem is een slechte opvoeding en een psychotische ontwikkelingsstoornis.
Dat de overheidsdienaren echter zelf flink in de fout gaan, blijkt wel uit de berichtgeving van corruptie van ambtenaren (klik hier).
Zo was ook de Projectleider Vuurwerk bij de VROM-Inspectie en Veiligheidstoezicht/Teamleider Vliegende vuurwerkbrigade in 2010 op een snoepreisje in Portugal (ISF), op een bijeenkomst waar de ambtenaren van de overheid helemaal niets te zoeken hebben: vakantie op kosten van de belastingbetaler. Tegen december staan diezelfde ambtenaren aan de Nederlands-Duitse grens om huisvaders hun vuurpijltjes van de Aldi en Lidl in beslag te nemen.
En natuurlijk niet te vergeten, de zeer kwalijke rol van de overheid bij de vuurwerkramp in Enschede, waar door het politiek corrupte systeem elke blunderende ambtenaar vrijuit ging.
De rol van TNO is daarin ook dubieus: het onderzoeksinstituut leent zich zowel uit aan de mensen en organisaties die een hekel hebben aan vuurwerk en het gebruik zoveel mogelijk willen indammen – en mogelijk op termijn politiek willen verbieden, als dat het instituut voor de handelaren werkt die vuurwerk juist willen importeren en daar heel veel geld aan willen verdienen. Behalve weinig verstand van zaken, hebben handelaren veelal nog criminele antecedenten ook.
De tegenstrijdige belangen zijn echter niet in het belang van de vuurwerkconsument. Die wordt opgelicht.
TNO probeert zowel de kool als de geit te sparen en onderussen aan beide partijen veel geld te verdienen met veel te duur flutonderzoek. Verdienen aan criminele handel(aren) is ook crimineel.
Het is opvallend hoeveel mensen die van oorsprong moreel weinig deugen, uiteindelijk in de vuurwerkbranche en aanverwante dienstverlening terecht komen. Waarom de Wet Bibob alleen voor de horeca zou gelden en niet ook voor de vuurwerk(groot)handel, is de vraag.
Maar ook de door TNO ontwikkelde zogenaamde Pyropack veiligheidsverpakking is een wassen neus en nergens voor nodig, behalve dan ter geruststelling van het weke zenuwgestel van incompetente overheidsdienaren. Want zijn wij nu gek of zijn het de buren, die hun consumentenvuurwerk zoals bij de Duitse Aldi of Lidl nog steeds tussen de spruitjes en blikken sperciebonen uitstallen?
De stalen TNO verpakking gelijkend op een bankkluis zou met name los 1.4G consumentenvuurwerk tijdens transport en opslag veiliger moeten maken, maar de afgelopen 10 jaar is dat nergens uit gebleken bij diegenen die dat niet doen.
Volgens de krantenberichten van destijds (klik hier) zou TNO 'een doos' hebben ontwikkeld waardoor massa-explosies zouden worden voorkómen. Maar 1.4G consumentenvuurwerk is NIET massa-explosief, of dat nu wel of niet in de transportverpakking zit. En bij massa-explosief materiaal is een metalen verpakking juist levensgevaarlijk.
Dat een metalen kluis nodig zou zijn om losse onderdelen in te verpakken, is slechts juridische muggenzifterij. Dus de oorspronkelijke doos is niet goed genoeg? Pure nonsense en bedrog dat losse onderdelen van 1.4G uit de transportverpakking opeens onder een hogere gevarenklasse als 1.3G zouden vallen.
De indeling volgens ADR reglementering in gevarenklassen voor gevaarlijke stoffen (klik hier) is met name bedoeld voor de classificering bij transport, en is eigenlijk ongeschikt en ook niet bedoeld voor de opslag.
Transport is immers van tijdelijke aard en kan enkele uren tot hooguit enkele weken duren, maar opslag neemt meestal jaren in beslag. Gedurende die jaren zijn chemische grondstoffen en vooral natuurlijk ook mengsels daarvan, onderhevig aan veranderingen, zoals door vochtinwerking, oxidatie, verdamping, ontmenging en straling. Ook papier en karton verrotten door bacteriële invloeden en schimmel. Slecht Visco-lont waarvan de viscose niet chemisch is gestabiliseerd, brandt na enkele jaren niet meer door aantasting van de buskruitkern. En van magnesium is bekend dat het door vocht, zuurstof en kooldioxide uit de lucht - en zelfs door stikstof en verontreinigingen als zwavelverbindingen daarin, makkelijk wordt aangetast en snel oxideert.
Daarbij kunnen producten als blindgangers disfunctioneren, chemische stoffen hun werkzaamheid verliezen en minder 'gevaarlijk' worden of zelfs inert, maar dat kan ook andersom.
Een voorbeeld voor de laatste mogelijkheid vormt de pyrotechnische zwarte rookvormers op basis van naftaleen en anthraceen. Deze stoffen verdampen makkelijk uit de sas waardoor slechts de brandstof en oxidator overblijven en een veel gevaarlijker explosief mengsel vormen. De transportdoos verandert daar helemaal niets aan.
Bovendien heeft de vuurwerkramp in Enschede niets met de veiligheid van consumentenvuurwerk 1.4G te maken, maar met het gevaar van bepaald groot professioneel evenementenvuurwerk - en waarvan men al jaren kon weten welke gevaren daaraan ten grondslag liggen. Daaronder vallen de salute-mortierbommen en los kruit, en opzettelijke verkeerde classificering.
Geen enkel ander land behalve Nederland heeft het rare idee met de stalen veiligheidskooien ingevoerd en vreemd is dat TNO ook hieraan weer medewerking verleende - ondanks dat ze beter zouden moeten weten. Ook het gemanipuleerde 'worst-case-scenario' CHAF-project in Polen kon weinig op bewondering uit het buitenland rekenen. TNO maakt als Koning Eénoog in het land der blinden misbruik van de situatie en hun positie.
Waarom werkt TNO steeds mee aan projecten waarvan men weet dat de redenen daartoe op niets zijn gebaseerd? Dat moet toch geldgewin zijn, iets anders is niet te bedenken, want met toegepaste wetenschap en objectief onderzoek heeft het in het weinig van doen. En met veiligheid al helemaal niet. Wanneer 1.4G vuurwerk dat in metaal is verpakt in dezelfde bunker met 1.3G vuurwerk wordt opgeslagen, dan zou dat door de aanwezigheid van al dat metalen verpakkingsmateriaal een veel grotere gevaarzetting met zich meebrengen. Dat was voor de invoering dus niet het geval! Dat is dus één van de redenen dat 1.3G niet meer in ons land kán worden opgeslagen.
Het is een wijdverbreid misverstand dat vuurwerkhandelaren liefhebbers en kenners van vuurwerk zouden zijn. De meeste handelaren hebben geen enkele kennis van zaken en zijn alleen in de woekerwinsten geïnteresseerd. Vuurwerk in Nederland is daardoor schandalig duur! Een organisatie als de NMa zou daar wat aan kunnen doen, ware het niet dat die organsatie zelf corrupt is (lees hier over de frauderende ex-voorzitter en oud-rechter Kalbfleish).
Nee, liefhebbers zijn handelaren ook al niet, en zeker geen pyrotechnische kunstenaars.
Je zult ze nooit tegenkomen bij internationale vuurwerkmanifestaties, en al helemaal niet hun beste beentje voorzetten bij de onderlinge competitie. Het zogenaamde Scheveningse vuurwerkfestival is puur nep en doorgestoken kaart, alleen opgezet voor en door de commercie. Wie anders beweert, moet maar met bewijzen van het tegendeel aankomen. Het is geen kwestie van overal tegenaan schoppen, wanneer je je ogen goed de kost geeft en je in de materie verdiept, kom je in de benauwde mafieuze vuurwerkwereld alleen maar log en bedrog tegen.
De Vereniging Evenementenvuurwerk Nederland is een organisatie die de belangen van haar leden behartigt, vooral de handelsbelangen. Men zegt veel tijd en geld in kwaliteitscontrole geïnvesteerd, maar waar blijkt dat uit? Onzin! De voorzitter zijn zoon handelt in illegaal zwaar vuurwerk. Hoe valt zoiets te rijmen, en is dat niet schijnheilig?
Men zegt dat de VEN samenwerkt met de Hogeschool van Utrecht om een pyrotechnische opleiding te verzorgen voor het afleveren van 'zeer vakbekwame personen'. Maar net als veel andere hogescholen heeft ook deze hogeschool een kwalijke reputatie, en de ondeugdelijke pyrotechnische opleiding was nu juist een belangrijk gegeven waardoor de vuurwerkramp in Enschede plaats heeft kunnen vinden.
De (ex-)directeuren van de SE Fireworks kregen hun diploma haast gratis. Bovendien is de pyrotechnische opleiding van het niveau van de vroegere LTS, de lagere technische school, en is het al helemaal geen HBO of post-HBO-opleiding. Puur bedrog om een schoollokaal 's avonds af te huren in een HBO-instelling en dan te pretenderen dat de studie ook HBO is!
Er is ook bewust een spraakverwarring ontstaan rondom het begrip 'nitraat’ als zijnde illegaal vuurwerk. Het domme verzinsel is ontstaan door een handelaar die geen enkel verstand heeft van vuurwerk: hij hoorde de klok luiden met weet niet waar de klepel hangt.
Het voor de wet veel te hard knallend rotje bevat doorgaans helemaal geen nitraat, maar het zogenaamde flashkruit of flitskruit, aluminiumhoudend kruit op basis van chloraat of perchloraat.
Nitraten zijn zouten van salpeterzuur, zoals kalisalpeter of kaliumnitraat, maar er bestaat ook natriumnitraat, ammoniumnitraat, bariumnitraat of strontiumnitraat. Ammoniumnitraat wordt voor vuurwerk niet gebruikt.
Buskruit is wel voornamelijk gebaseerd op kaliumnitraat. 'Nitraat' rotjes zouden dus gewoon buskruitrotjes moeten zijn en geen speciale eigenschappen bezitten.
Middenstanders en importeurs die in de vuurwerkhandel zitten, hebben vaak geen enkel idee wat voor spullen ze verkopen, het is raar maar waar. Ze controleren hun import ook niet op kwaliteit, dat laten ze liever aan de steekproeven van de overheid over en betalen de boete - dat is goedkoper. Het is een raadsel waarom de vuurwerkhandel zo weinig moraal kent, zoveel domme lieden herbergt en er zoveel criminelen zijn vertegenwoordig, maar dat heeft ongetwijfeld te maken met de astronomische winsten die eenvoudig zijn te behalen door import uit China. Tussen de inkoop en verkoop van vuurwerk zit een vermenigvuldigingsfactor van 20!
Dat gaat natuurlijk zwaar ten koste van de belangen van de consument. De Federatie Vuurwerkhandel Nederland had een kwalijke naam en is inmiddels uit strategisch oogpunt omgedoopt in de Belangenvereniging Pyrotechniek Nederland, de BPN. Dat er echter weinig is veranderd blijkt uit de ledenlijst, waarop weer precies dezelfde namen te vinden zijn. Van de kunst en wetenschap der pyrotechniek weet men niets: ze hebben geen enkel verstand van de pyrotechniek! En waarom zouden ze ook, het gaat immers alleen om de handel en woekerwinst: Belangenvereniging Woekerwinst Nederland.
Chinese flash kruitsoorten variëren vaak aanmerkelijk door een minder stabiele samenstelling. In plaats van de combinatie kaliumperchloraat en aluminium in de verhouding 70:30 verwerkt men in China een goedkope kwaliteit aluminium, of de 50/50 aluminium-magnesiumlegering dat als magnalium bekend staat. Het duurdere en in combinatie stabielere perchloraat laat men vaak deels of geheel achterwege en wordt vervangen door het goedkopere chloraat. Verder worden daarnaast soms nog bariumnitraat, zwavel en antimoonsulfide gebruikt.
Katalysatoren zijn verder van belang zoals mangaandioxide, de mate van opsluiting, maar vooral ook het type brandstof, de deeltjesgrootte en uiteindelijk dus de totale hoeveelheid af te geven energie per tijdseenheid – die in dit geval zo kort mogelijk dient te zijn.
Kortom: er bestaat dus helemaal geen lawinepijl, net als dat er geen koud vuur bij sterretjes bestaat (1100 graden C). Vuurpijlen worden doorgaans niet gebruikt voor het opwekken van lawines. Daarvoor zijn de druklading en de reikwijdte veel te gering. Zowel de zogenaamde 'nitraat-rotjes' als de 'lawinepijlen' bevatten als knallading dus wel aluminiumhoudend kruit, maar daar is dan ook verder alles mee gezegd.
Een goede kwaliteit flash kruit heeft een equivalente TNT-waarde van 80 %, maar flash kruit heeft niet de brisante detonatie-waarde van TNT. Ook niet te vergelijken met de kracht van een staaf dynamiet. Een zogenaamde 'lawinepijl' heeft ongeveer 1/15 equivalente waarde van een dynamietstaaf, maar ook hier is de brisante waarde van de pijl minstens 7 tot 10 maal lager.
Dat neemt niet weg dat dergelijk zwaar en illegaal vuurwerk niet aan consumenten verkocht moet worden, maar dat is een ander verhaal. En al helemaal niet aan asociale onopgevoede randdebielen die alleen uit zijn op vernieling en terreur.
Maar ontneem niet goedwillenden het plezier en genot van het legale consumentenvuurwerk!
Chinese flash kruitsoorten op basis van chloraat zijn vaak chemisch instabiel, wat kan leiden tot ongecontroleerde vroegtijdige (spontane) ontbranding. De mengsels of sassen zijn ook gevoeliger voor slag of stoot. Dat kan nog eens worden vergroot door de toevoeging van titaan, dat in bepaalde verschijningsvormen de gevoeligheid voor wrijving en mechanische vonkvorming kan vergroten. Daarnaast speelt de vorming van statische elektriciteit een gevaar voor vroegtijdige ontbranding. Te droge lucht speelt daarbij een grote rol.
Van het aluminiumkruit is veel minder nodig voor het geluid van een harde knal dan met gewoon buskruit. Sinds 2006 is de wettelijke beperking op knallend vuurwerk beperkt tot 156 dB gemeten op 2 meter afstand. 50 mg van dit kruit staat tegenover een equivalente hoeveelheid van
Ook vraagt het een minder sterke opsluiting in de huls en dus veel minder papier, maar in China gebruikt men vooral afvalpapier zoals oude kranten.
Dit is een ander nadeel van Chinees vuurwerk, want goede kwaliteit vuurwerk vraagt ook om een goede kwaliteit papier of karton, en een goede verlijming van de hulzen. Daar kwam de weinig wetende vuurwerkimporteurs in Nederland pas in de jaren '90 achter.
Het verschil in de kruitsoorten zit vooral in de hoge temperatuur en verbrandingssnelheid, waarbij het aluminiumkruit in tegenstelling tot buskruit, de mogelijkheid heeft een lage detonatiesnelheid te bereiken van rond de 900
In Nederland is voor consumentenvuurwerk het gebruik van aluminiumhoudend kruit als knalsas wettelijk verboden en mag alleen buskruit worden gebruikt. In de andere landen van Europa geldt voor buskruit als knalsas tot een maximum van 10 gram en voor flash kruit een beperking tussen 50 mg en 2,5 gram.
Buskruit is echter als drijf- of breeklading aanzienlijk sterker te maken door een kleine toevoeging van microfijn pyro aluminium.
Het Amerikaanse leger is daartoe al overgestapt en betiteld dit soort kruit tegenwoordig als ‘groen’ daar er geen perchloraat meer bevat dat deels onverbruikt het water in rivieren en meren zou bevuilen. Perchloraat wordt daarbij als toxische stof gezien voor mens en dier, en dat ook gebruikt wordt voor de composiet vaste brandstof in raketten.
Als knal - en breekladingen in kleine shells of vuurwerkbommetjes en als uitstootlading van sterren in de kop van vuurpijlen is flash kruit kennelijk wel toegelaten want overal is het verder aanwezig.
In feite is de wetgeving tegen flash kruit typisch Nederlandse hypocrisie: in tal van vuurwerkproducten of delen daarvan is aluminiumhoudend kruit niet meer weg te denken en in de kleine babyvuurpijltjes is het als knalsas ook standaard aanwezig. Met buskruit alleen zou het niet goed functioneren en nog te duur worden ook.
Faillissementen in de vuurwerkhandel
Faillissementen in de vuurwerkhandel
Oorzaken en hedendaagse gevolgen van een oude vuurwerkramp
Wat hebben de huidige vuurwerkhandel, het door de overheid gecontroleerde failliete onderwijssysteem en de oude vuurwerkramp van mei 2000 met elkaar gemeen? Heel erg veel. Zou InHolland het enige opleidingsinstituut zijn waar onverdiend diploma's werden uitgereikt en dus fraude werd gepleegd? (kliklihier)
Volgens een recent onderzoek zijn de hogescholen InHolland en Utrecht het slechtst.(klik hier)
Er wordt zelfs gesproken van een beerput van zelfverrijking en corruptie. Meeste recente van een reeks van frauduleuze praktijken betreft de tentamenfraude op grote schaal. (klik hhier)
Nee, diplomafraude is niet van de laatste paar jaar maar vindt al tientallen jaren plaats. Het is slechts een topje van de ijsberg en niet alleen in het beroepsonderwijs (klik hier), maar ook in het middelbare onderwijs wordt er flink gesjoemeld (klik hier).
Eind januari 2011 kwam Hogeschool Windesheim te Zwolle in het nieuws vanwege fraude met computers en schoolcijfers: studenten manipuleerden hun studieresultaten.
En in september 2011 bleek ook dat het privé-onderwijs VWO niet deugt, en volgens hoogleraar Dronkers lijkt het wel alsof diploma's in Nederland gewoon te koop zijn (klik hier).
In de gezondheidszorg heeft slecht onderwijs geleid tot een toename van dodelijke slachtoffers door recept-, meet-, weeg- en omrekeningsfouten, miscommunicatie en 'medische missers', nog even afgezien van ernstige tekortkomingen in de dagelijkse verzorging, in totaal meer dan vier keer zoveel als er in het verkeer op jaarbasis als nodeloze slachtoffers omkomen. (klik hhier) Daar zijn de cijfers juist gedaald.
Waarom zijn al die alarmerende berichten over slecht onderwijs van belang in verband met vuurwerk?
Omdat dit soort frauduleuze praktijken in het onderwijs zeer grote en ernstige gevolgen kan hebben, zoals ook duidelijk is geworden door de vuurwerkramp van Enschede. De vuurwerkramp kon ontstaan door fraude met diploma's en daardoor hadden volstrekte ondeskundigen de leiding over het bedrijf.
De overheid faciliteerde immers begin jaren '90 ondeskundige vuurwerkers met een veel te makkelijk te behalen 'eigen Nederlands' bezigingscertificaat. Hoofdambtenaar Wagenaar begeleidde destijds het proces maar moest door de constante schendingen van afspraken door de handel de introductie diverse malen dwingend stilleggen. Deze diplomafraude leidde in mei 2000 door gebrek aan kennis en als gevolg daarvan een schrikbarende onkunde van de cursisten - en gedoging door de overheid - uiteindelijk tot een vuurwerkramp die zijn weerga in de wereldgeschiedenis niet eerder kende. Dit is ook de voornaamste oorzaak van de ramp.
Het vuurwerkbedrijfsleven in zijn algemeen - verenigd destijds in een federatie (FVN, nu BPN = Belangenvereniging Pyrotechniek Nederland) en de VEN, maar natuurlijk specifiek SE Fireworks - én de overheid waren beide verantwoordelijk en aansprakelijk voor de gevolgen. Immers hadden zij de diplomafraude gezamenlijk op het ministerie van VROM bekokstoofd en 'de vruchten' ervan willen plukken.
Toen deze vruchten zeer wrang bleken te zijn door het ernstige gebrek aan kennisniveau van de cursisten, veegden beide partners overheid en bedrijfsleven hun straatje schoon (klik hier) en alles verdween in de bekende doofpot. Ook de papierversnipperaar was geduldig en maakte overuren, zodat het rapport Oosting uiteindelijk niet veel opleverde (kliklhier). Dubbele fraude dus. Dat falende en corrupte ambtenaren niet worden vervolgd, is geen nieuws (klik hier).
Elke onbenul in het verhaal, teweten uit de bedrijfsdirectie, de gemeente, defensie en landelijke overheden, kwam weg met de gemeenschappelijke leus 'Wir haben es nicht gewusst' en men deed er verder het zwijgen toe.
Inmiddels tien jaar later, zijn er ook nog nooit zoveel faillissementen, misstappen en veroordelingen onder bekende bedrijven in de Nederlandse vuurwerkhandel geweest (klik hier). Gaat het dan echt zo slecht met de economie?
Of is er meer aan de hand en zijn de dames en heren behalve misschien immoreel, ook onbedreven en ondeskundig in de bedrijfstechnische en economische aspecten van het ondernemerschap?
Het Financieele Dagblad berichtte dat ook het doek gevallen is voor vuurwerkhandel Evuco uit Joure (klik hier).
Het productiebedrijf van zanger Gerard Joling heeft het faillissement voor de vuurwerkhandel aangevraagd omdat het bedrijf nog een schuld van 50.000 euro bij de zanger had open staan. Joling gaf zijn naam aan een prijzig vuurwerkpakket ‘Maak me gek’, 100.000 stuks. Het liep zogenaamd als een trein - zelfs via TNO werden nog hand- en spandiensten verstrekt, maar niets was minder waar. Het jonge importbedrijf van vuurwerk dat pas enkele jaren geleden begonnen was vanuit een garage, zat in grote problemen en al een tijd lang werd de telefoon niet meer opgenomen. Men leek met de noorderzon vertrokken, tal van schuldeisers achterlatend.
Dat doet de toch al slechte naam van de vuurwerkbranche beslist geen goed (klik hier).
Maar er zijn ook enorm veel nieuwe aanvragen van bestaande bedrijven om vuurwerk te mogen verkopen.
Wordt er dan geen geld meer verdiend met vuurwerk? Of zijn de eisen misschien zo zwaar?
Integendeel, er worden met grote spoed bunkers en opslagfaciliteiten gebouwd door eenvoudige middenstanders en andere neringdoenden - her en der ter lande - dat het een lieve lust is (kliklhier). Het merendeel van de aanvragen wordt door B&W afgewezen - al dan niet tijdelijk, vooral ook omdat men nog aan het idee moet wennen. Nederlanders houden weliswaar van vuurwerk, maar om ook de lasten te dragen blijkt in de praktijk vaak nog een grote hobbel.
Strikt genomen is er in Nederland een duidelijk onderscheid tussen de handel in consumentenvuurwerk en bedrijven die professioneel groot evenementenvuurwerk bezigen. In de praktijk is dat onderscheid door de illegale handel vaak minder aanwezig. De brutowinst is in de vuurwerkhandel met name bij verkoop aan de consument als vanouds exorbitant (ex-socialist Wim Kok zou het in zijn vorige functie en niet als huidig zakken-vullend-bank-commissaris een 'exhibitionistische zelfverrijking' hebben genoemd).
Op geen enkel consumenten product behalve de illegale drugs zit zoveel woekerwinst marge als op vuurwerk. Tussen inkoop in China en de verkoop in Nederland ligt gemiddeld een factor 20, oftewel 2000 % bruto winst. Terwijl de prijzen in China kunstmatig laag blijven, gaan in Nederland de verkoopprijzen elke jaar met 10 % kunstmatig omhoog zonder dat er direct aanleiding toe is. Daardoor zijn de prijzen in tien jaar meer dan verdubbeld.
Er zijn veel bedrijven, maar niemand concurreert met elkaar door de vaste hoge prijs afspraken die onderling zijn gemaakt, een berucht fenomeen in Nederland - en verboden ook, een derde vorm van fraude en waar de overheid aan meewerkt. In het buitenland is er wel meer concurrentie, het vuurwerk is er beter, veiliger en ook nog goedkoper.
Uitzondering is België, dat een vreemd beleid voert. Vroeger was het er een wild westen waar alles mogelijk was, maar de zaken zijn er tegenwoordig strenger gereguleerd. Supermarktketen Lidl probeert daar, net als in Duitsland samen met de Aldi, de markt open te breken en door concurrentie met kwaliteitsvuurwerk toch een lagere prijs voor de consument te bedingen (kliklhier). Al is hun aanbod zeer beperkt in keuze en in omvang, de burgemeester van Antwerpen is bang dat daardoor meer vuurwerk zal worden verkocht.
Burgemeester Patrick Janssens geeft toe dat de aanvragen correct en volgens de regels werden opgesteld en er dus mogelijk een vergunning afgeleverd zal moeten worden (kliklhier). De burgemeester voegt daar echter aan toe liever geen toelating te geven, aangezien het aanbod het gebruik zal doen toenemen en ook de concurrentie zal verplichten om vuurwerk te verkopen - en dus tegen een lagere prijs (klik hier).
De burgemeester overtreedt daarmee de Europese wetgeving van handel en vrije concurrentie en benadeelt vooral de consument. Lidl moet deze vorm van handelsbescherming aankaarten bij de EU en zal de zaak zeker winnen. Patrick Janssens werd reeds in 2005 als koning Onbenul uitgeroepen. Hij moet als socialistisch onbenul in een liberale stad er voor waken in 2010 niet voor eeuwig te worden benoemd, om achterstevoren op een ezel met pek en veren besmeurd, uit de stad te worden verbannen.
Weliswaar zijn er sinds de Enschede vuurwerkramp allerlei extra veiligheidseisen gesteld die overeen kwamen met zware militaire eisen. Waarvan er een behoorlijk aantal dus ook door onoordeelkundige paniek tot stand is gekomen. Maar strikt genomen valt het wel mee en zijn de regels hier en daar weer versoepelt.
Nederlandse bedrijven moesten af van de gammele schuurtjes en investeren in degelijke, genormeerde opslagmogelijkheden. Ze gingen voor de grotere opslag en vooral het professionele vuurwerk massaal naar het buitenland, o.a. naar oude NATO bunkers - ook voor het relatief veilige 1.4G consumentenvuurwerk. Ook al is zelfs dat niet zonder risico (klikklhier), is het wel terecht dat consumentenvuurwerk 1.4G vaak op één grote hoop wordt geveegd met professioneel vuurwerk van klasse 1.3G, 1.2. en 1.1?
Consumentenvuurwerk is wettelijk beperkt in de totale hoeveelheid (kruit-)massa en de te gebruiken stoffen. Dit vuurwerk bestaat gemiddeld voor 90 % uit papier, karton en klei, en is derhalve niet massa-explosief. Dat betekent dat de energie niet wordt verspreid en overgedragen, zoals wel mogelijk is bij zwaardere klassen vuurwerk.
Hoewel de vergelijking wat betreft risicofactor volledig mank gaat, vergelijk het principe met het weigeren van kernenergie, kolencentrales en zelfs windmolens. Niemand wil zoiets in zijn achtertuin in Nederland en dus ook geen vuurwerkopslag. Maar ondertussen halen we de elektriciteit die opgewekt is met o.a. nucleaire installatie's, goedkoop uit Frankrijk. De energiemaatschappijen bieden die energie als groene stroom aan, aan de nietsvermoedende naïeve consument. Ook nucleair afval gaat naar het buitenland, maar we willen in Nederland wel over radio-actieve isotopen beschikken voor behandeling en diagnostiek in ziekenhuizen.
Is dat handigheid of toch vooral gewoon a-sociaal en hypocriet gedrag, dat Nederland alles wat enig risico met zich meebrengt aan het buitenland overlaat? Wel graag alleen de profijten - dus wel de lusten, maar niet de lasten.
Chinezen mogen voor heel weinig geld de gevaren van de productie trotseren en de Duitsers bewaren het 6 maanden voor ons. Nederland schuift alleen de laatste 3 dagen van het jaar met wat dozen, vangt het meeste geld en steekt het af. Met een beetje gunstige westenwind waait de wolk met afvaldampen van Oud en Nieuw weer terug naar de buren, richting Duitsland en China. Wiedergutmachung heeft daardoor een geheel nieuwe betekenis gekregen.
Waar komt de tsunami aan faillissementen dan vandaan?
Wanneer we het oor goed te luisteren leggen, en de alarmerende berichten van het ministerie mogen geloven, houdt het grootste deel van de bonafide handel zich ook met de illegale handel bezig. En loopt daarmee vroeg of laat tegen de lamp. (klik hier)
Illegaal vuurwerk is nog veel lucratiever dan de toch al winstgevende legale handel. Hier en daar lijkt het op maffia-achtige structuren en hele familie's zijn betrokken. Het woord vuurwerkmaffia werd al in de jaren ’90 door het ministerie gebruikt. Maar ook het ministerie laat steken vallen door corrupte ambtenaren (klik hier), slechte controle en onvoldoende kennis van zaken.
De jacht op zogenaamd illegaal vuurwerk is vooral economisch en intern handelsbeschermend gedreven, omdat het de staat anders niets oplevert aan inkomsten. Het is vooral ook goedkope retoriek dat de veiligheid voorop zou staan. Een aardige parallel is te zien bij de verkeersveiligheid, waarbij bekeuringsquota in geen enkele verhouding staan met de verhoogde veiligheid maar slechts een verkapte manier zijn om het tekort aan belastingpenningen aan te vullen voor het immer gulzig ambtenarenapparaat.
Het vooral overtollige ambtenarenapparaat heeft slechts een juridische achtergrond en is meester in het produceren van stapels nutteloze rapporten vol met wollige, onbegrijpelijke taal. Kennis van de materie is er nauwelijks te vinden.
Onlangs 21 september werd nog vuurwerkwetgeving, de zogenaamde 'Pyrorichtlijn' behandeld in de Tweede Kamer. Het bleek dat kamerleden in schriftelijke vragen de begrippen 'aanstekers' en 'ontstekers' door elkaar haalden. Het onbenul is nog steeds groot.
Men steunt zwaar op TNO, die op haar beurt meer koning Eénoog is in het land der blinden. Men is daar bepaald niet happig om goede bestaande kennis uit het buitenland te halen, zoals uit Duitsland, Engeland en de VS. Men is te ijdel en hooghartig zelfverzekerd van eigen kunnen, met de wens om het wiel weer graag opnieuw uit te vinden. Ja, men is er zelfs te lui om gewoon goed literatuuronderzoek te doen en de eigen bibliotheek te raadplegen, laat staan zich wereldwijds te oriënteren. Maar ook het feit dat TNO zowel de overheid als het bedrijfsleven moet (be)dienen als opdrachtgever, maakt het voor TNO moeilijk een onafhankelijke verticale positie in te nemen.
TNO is er vooral op uit om zowel de kool als de geit te sparen en horizontaal veel geld te verdienen aan veel te duur en onzinnig flutonderzoek.
Er bestaat in Nederland op dit gebied ook geen concurrentie, een slechte zaak en dat geeft TNO helemaal vrij spel.
Overigens is het onbegrijpelijk dat TNO grote vuurwerkexperimenten in Polen doet (klikihier), waarvoor men kennelijk niet de mogelijkheid ziet in Nederland. Het kan toch geen toeval zijn dat Nederland daar niet alleen de te gevaarlijke experimenten uitvoert, maar dat het vuurwerkbedrijfsleven daar in Polen ook zijn illegale rotjes laat fabriceren. Het opblazen van met opzet verkeerd geladen en kunstmatig verstevigde zeecontainers met vuurwerk in het CHAF project, is een raar gekunsteld geheel - wie bedenkt zoiets.
Leuk tijdsverdrijf voor pyromanen, maar wat hebben we eraan. Kan het belastinggeld niet beter worden besteed voor waardevol wetenschappelijk onderzoek en moet Nederland niet eens leren zelf op te draaien voor de te 
lopen risico's en niet de troep elke keer over de schutting te willen gooien?
Het wordt tijd dat TNO eens volwassen wordt, TNO maakt hierin geen goede beurt: als de vieze man die in Polen zijn broek naar beneden doet en bij de buurman in zijn tuin een drol draait en daarna hard wegholt.
Daarnaast ontbreekt het bij ook veel bedrijven aan kennis van zaken: ze hebben weinig verstand van vuurwerk - het interesseert ze vaak ook niet -, ze hebben weinig verstand van de gevaren, van de wetgeving, van import, verscheping en opslag, onvoldoende verstand van boekhouding en bedrijfseconomie, noch van marketing en strategische verkoop ... De meeste ervaring doen ze gaandeweg op, met vallen en opstaan, maar velen zullen het nooit leren en zijn bovendien ook nog bijzonder hardleers.
Neem nu SE Fireworks, zomaar een naam... Uit het pleidooi in hoger beroep van de raadsman van een van de directieleden bleek dat de overheid niet alleen levensgevaarlijke toestanden gedoogde, maar dat de baas zelf ook meer oog had voor al wat vuurwerk voor hem emotioneel in de lucht deed - dan zich zorgen te maken over de veilige opslag ... Hij voelde zich meer kunstenmaker, aldus de advocaat. (Klikihier)
Het is toch frappant dat in 200 jaar, sinds de fransman E.I. du Pont de Nemours in 1802 een buskruitfabriekje oprichtte in Wilmington Delaware U.S.A. - met voor die tijd alle moderne genomen veiligheidsmaatregelen, men in Nederland weinig heeft geleerd (kliklhier).
Vakkennis wordt immers niet gevraagd, alleen bij het beroepsmatig afsteken en die zogenaamde bezigingscursus is er met hulp van de overheid pas gekomen nadat alle bedrijven hun personeelsleden in de jaren '90 op een makkelijke manier aan de vereiste papieren voor professioneel vuurwerk hadden geholpen. Die cursus verzorgden ze nota bene ook nog zelf, inclusief examen, zodat het behalen van de benodigde papieren een farce was. Daarna werden de eisen en kosten aanmerkelijk verhoogd en kwam de cursus in handen van een onafhankelijk opleidingsinstituut.
Een schande natuurlijk, want zo bedonder je de boel met mogelijk schadelijke gevolgen en houd je de concurrentie op een oneerlijke manier tegen.
Deze vorm van corruptie en verwevingen van de overheid met de handel bestond al eerder omdat het hoofd van de inspectie destijds op de payrol van een groot bedrijf in de Flevopolder stond.
Bij SE Fireworks was niet het eerste vlammetje van groot belang - in tegenstelling tot wat de burger denkt, doch de gelegaliseerde onkunde, het gedoogde bedrog en falen van de controle van bedrijf en overheid.
En dus ook de waardeloze diploma's die het fundament van de gelegaliseerde onbenul vormden. Kortom, corruptie van de slechtste soort waarbij alles is gecondenseerd in veel te makkelijk verleende bedrijfs- en bezigingsvergunningen.
De opzet was namelijk dat personeel van vuurwerkbedrijven een fatsoenlijke opleiding zouden krijgen - er was namelijk nogal wat kaf tussen het koren, maar uiteindelijk kregen ze door tijdelijk de normering aanzienlijk te verlagen, de papieren cadeau en werd het examen daarna ook een methode om nieuwkomers in de branche tegen te houden en het moeilijk te maken.
Men vond immers dat de Nederlandse vijver om te vissen, niet groot genoeg was om meer concurrentie toe te laten. Daarvoor diende ook al de federatie en de VEN, om geheime prijsafspraken te maken en jarenlang te jokken over de totaalomzet die in werkelijkheid veel hoger was.
Per definitie worden in Nederland organisatie's waarin bedrijven in de zelfde branche zijn verenigd, misbruikt om verboden prijsafspraken te maken. Nederland is het monopolie en kartèl land bij uitstek, waar het leven onnodig duur is voor de consument.
De gediplomeerde onkunde die zo is ontstaan, is een belangrijk gegeven dat in de rapportage van Oosting onderbelicht is geraakt. Op die manier konden betrokkenen makkelijk beweren dat 'ze het niet hebben geweten'. Het uitreiken van nagenoeg waardeloze diploma's aan zwakke lieden gebeurt kennelijk wel vaker gezien de recente commotie rondom InHolland en andere opleidingsinstituten.
In onderwijskringen is dit fenomeen niet onbekend en socialistisch-politiek gedreven. Een lang stilverzwegen praktijk waarbij men vond dat de achtergestelde arbeidersklasse koste wat kost moest worden verheven. Maar strikt genomen was en is het gewoon fraude met diploma's.
In het geval van de echte arbeidersstad Enschede heeft die verheffing van het proletariaat met onterecht verstrekte diploma's geleid tot volstrekt ondeskundig gerotzooi en dus ook met onterecht verleende vergunningen die uiteindelijk hebben geleid tot de vuurwerkramp.
Bij de vuurwerkbedrijven waren het echter vooral bedrijfseconomisch gedreven motieven: 90 % van de mensen werkzaam in deze branche hadden de diploma-eisen door gebrek aan de benodigde intellectuele capaciteiten anders nooit behaald. Dit soort gemarchandeer met belangrijke beroepsvereisten en de normering voor degelijk onderwijs is een ernstige Hollandse ziekte, de devaluatie en teloorgang van het onderwijs in het algemeen - en het beroepsonderwijs in het bijzonder. Niemand mocht en mag meer in de klas blijven zitten, cijfers werden afgeschaft en iedereen moest zo nodig het diploma behalen, gekwalificeerd of niet.
Dit verkeerd soort socialisme deed zijn officiële intrede bij de invoering van de Mammoet-wet in 1968 waardoor er tot op de dag van vandaag op onverantwoorde manier wordt geëxperimenteerd met het onderwijs.
De nieuwlichterij deed echter al vanaf 1926 van zich spreken door figuren als pedagoog Kees Boeke, waardoor kinderen zich weinig ontwikkelden en op achterstand geraakten.
Prinses
Margriet memoreerde onlangs de aanwezigheid van de jonge prinsesjes op de school van de wereldvreemde onderwijsvernieuwer: “Het was zo gewild idealistisch. We moesten altijd na de lunch op paardendekens luisteren naar Bach. Het heeft jaren geduurd voor ik weer naar Bach kon luisteren. We leerden er niets en er was geen discipline. Ik was blij dat ik van die school af mocht." (kliklhier)
Zo moest het onderscheid tussen blauwe en de witte boorden worden beslecht. De oude ambachtschool en LTS waarop het doorsnee niveau van de vuurwerk handarbeider zich bevindt, werd slechts in naam kunstmatig verhoogd tot het mislukte VMBO (klik hier). De oude MAVO en MULO werden verlaagd tot VMBO en de MBO werd qua niveau voor de eerste jaren deels LBO. De oude degelijke HBS verwaterde tot VWO en HAVO, en hoger beroepsonderwijs en HTS werden hogeschool - terwijl de laatste altijd universitair was.
Zo lijken we met zijn allen intelligenter geworden, is er zogenaamd geen sociaal verschil meer tussen de witte en blauwe boorden en kost de loodgieter even veel als de academicus. Maar in de praktijk zijn we gewoon dommer geworden. Er is geen goede vakman meer te vinden en we hebben met zijn allen door politieke socialistische idealisten zand in de ogen laten strooien. Onlangs bleek Nederland met het onderwijs - internationaal vergeleken door het OESO-rapport, het steeds slechter en slechter te doen. (klik hhier)
Ook de televisie heeft negatieve invloed. Was vroeger de TV als nieuw medium ook bedoeld om de mens te onderwijzen, tegenwoordig lijkt het vooral te gaan om oerdom verstrooiende amusement waarbij de kijker ook vaak nog eens verkeerd wordt voorgelicht.
De invloed van het internet wordt ook zwaar overschat. Die ontwikkeling moet meer als gemak en 'street wise' vorming worden aangemerkt. Veel mensen kunnen het onderscheid tussen waardevolle informatie en onzin echter maar moeilijk maken, nu tegenwoordig men de gedrukte en met zorg samengestelde encyclopedie niet meer standaard in huis heeft.
Zo is het veel gebruikte Nederlandse Wikipedia ronduit slecht en staat vol met volstrekte nonsens, maar de Engelstalige Wikipedia is wel weer veel beter van kwaliteit. Die wordt in Nederland op scholen echter weinig geraadpleegd.
De onbenullen die het over de 'generatie Einstein' durven te hebben, weten niets van de uitmuntende kwaliteit van het oude degelijke klassikale onderwijs door bevoegden. En de grote waarde van parate kennis door het lezen en bestuderen van kwaliteitsboeken en naslagwerken.
In het huidige onderwijs is het één grote puinhoop en worden de leerlingen vaak aan hun lot overgelaten. De docent is slechts begeleider en vaak ook nog onbevoegd. De leerling dient alles zelf op of uit te zoeken, terwijl de meesten dat (nog) niet kunnen.
Nog onlangs klonken vanuit de leerlingen en studenten organisatie's zelfs protesten over de tanende kwaliteit van hun onderwijs!
Zo kan het gebeuren dat de gemiddelde pas afgestudeerde huisarts van tegenwoordig, tot grote schrik van menigeen - en ondergetekende, een jong meisje is dat nog maar deeltijds wil werken en alles uit een boek moet opzoeken waar de patient bij is.
De kwaliteit van het onderwijs is dus sterk achteruit gegaan, dat zal iedereen kunnen beamen. Met alle ernstige gevolgen van dien: mensen die niet goed kunnen rekenen, niet voldoende taalvaardig zijn, geen boeken, naslagwerken en andere belangrijke informatie kunnen lezen en begrijpen, laat staan toepassen in de praktijk, noch rapporten of duidelijke verslagen kunnen schrijven. Parate kennis heeft al bijna niemand meer, we leven met de 'ik-zal-het-wel-even-opzoeken-generatie'. Maar niemand zit te wachten op het verkrijgen van een waardeloos en onverdiend diploma.
Het toppunt van bedrog is natuurlijk dat sinds kort de bezigingscursus voor professioneel vuurwerker Kema-gekeurd als post-HBO wordt aangeboden! Dit is een regelrechte gotspe. Meerdere specialisten hebben kunnen constateren dat destijds het geëxamineerde niveau op de oude LTS, de lagere technische school was gebaseerd. Wanneer deze trend wordt doorgezet, mag de kapper net als in de middeleeuwen straks gewoon weer tanden en kiezen trekken. Zoals onlangs te lezen was dat dit tegenwoordig door de tandarts aan zijn assistent wordt overgelaten. Het moet toch niet gekker worden ...
Waarom de handel in vuurwerk nu juist een grote aantrekkingskracht heeft op de zwakkere broeders onder ons, is een groot raadsel en voer voor psychologen. Vaak betreft het lieden die toch al van toeten noch blazen weten en op school moeilijk mee konden komen, niet bijster verstandig noch intelligent zijn en een lage moraal hebben, van enig kennis van fatsoenlijke bedrijfsvoering zijn gespeend. Waarom zou een blinde toch graag buschauffeur willen worden? Wanneer met behulp van de overheid ook nog een rijbewijs cadeau wordt gedaan, moet natuurlijk niemand er van opkijken dat er ernstige ongelukken gebeuren.
Men neemt het kennelijk dus niet zo nauw met de regels en heeft vooral grote dollartekens in de ogen: snel rijk worden en wegwezen. De a-sociale zakkenvuller en fraudeur is synoniem met de zakenman geworden, lijkt het wel. 
De overheid faciliteert dat soort vage types door ze in de vuurwerkbranche ruim de gelegenheid te verschaffen. En te stellen dat consumentenvuurwerk in het buitenland verboden is omdat er een zogenaamde Nederlandse gebruiksaanwijzing ontbreekt. Zo jaagt de overheid de consument geheel ten onrechte voortdurend in de handen van de bedrieger en winstwoekeraar.
Hetgeen ook indruist tegen de vrijheid van handel en economie binnen de EU: consumentenorganisatie's zouden daartegen eens in het geweer moeten komen, evenals de NMa.
Het meest tragische voorbeeld op dit gebied is de reeds genoemde SE Fireworks, dat niet alleen alle regels aan de laars lapte, maar werd geleid en gecontroleerd door een stelletje volstrekte onbenullen.
Afgezien van de enorme directe schade en leed in Enschede zelf, heeft SEF wereldwijd voor collega-bedrijven een ware economische ramp veroorzaakt die tot op de dag van vandaag voortduurt.
Waarom een en ander niet tot zware straffen heeft geleid voor hen die verantwoordelijk waren, is een groot raadsel. Maar ongetwijfeld heeft dat te maken met de schuld van tal van ambtenaren die standaard vrijuit gaan voor hun geblunder. Waaronder ook de burgemeester van Enschede die als held werd vereerd en wegkwam met de wijze woorden: “Ich habe es nicht gewusst”. Kan het gekker wanneer blijkt dat diezelfde falende burgemeester Mans anno 2011 waarnemend burgemeester wordt van de gemeente Moerdijk, de plaats waar zich wederom een grote ramp heeft afgespeeld?
Waar hebben we dat toch meer gehoord, was dat ook niet laatst met kardinaal Simonis die zei van niets te hebben geweten over pedofilie binnen de kerkgemeenschap, ook al is dat een 
totaal ander verhaal? Niet alleen een schande maar ook een leugenachtig verhaal omdat de kardinaal altijd de verkeerde mensen een goddelijke hand boven het pedofiele hoofd heeft gehouden. Niet eens een excuus cultuur, Mea Culpa, maar de vraag is natuurlijk: had men het kunnen en vooral ook moeten weten? (klik hier) Allemaal huichelaars, die kerkvorsten en overheidsdienaren. Wanneer Mans tijdelijk burgemeester wordt van Moerdijk, waarom zou Simonis dan niet met zijn pedofiele kornuiten voor directeur en medewerkers van een Amsterdamse kindercreche kunnen doorgaan?
Ook durfde niemand kritiek te hebben op de brandweer die toch al zo was gedupeerd, maar waarschijnlijk flink wat steken heeft laten vallen. Immers is de brand begonnen met een heel klein vuurtje dat makkelijk te bestrijden was geweest. Kennelijk schort het toch aan de opleiding in dit soort gevallen, en aan het onterechte vertrouwen dat het op een bedrijfsterrein wel verder in orde zal zijn. Gelukkig hebben vuurwerkers en brandweerlieden dezelfde beschermheilige, Sinte Barbara, maar wel weer in dezelfde kerkgemeenschap als die van de schijnheilige kardinaal.
Zoals eerder gesteld, doet het er verder niet zoveel toe wat de oorzaak van het eerste vlammetje is geweest, al wijst alles naar een bedrijfsongeval omdat er kennelijk personeel op het terrein aanwezig was. (kik hier) Volgens omwonenden was het eerder een gewoonte dan een uitzondering dat er in het weekeinde werd gewerkt, dus ook die bewuste dag.
Die feiten waren al vanaf het eerste uur bekend, maar door onderling geruzie en slecht onderzoek bij politie en justitie is de focus anders komen te liggen, met alle blunders, missers en gerechtelijke dwalingen van dien.
Overigens is het merkwaardig dat met name de overheid nog steeds niet goed het verschil weet tussen consumentenvuurwerk van klasse 1.4G, en dat wat allemaal zonder vergunning en op een verkeerde manier was opgeslagen noch goed beveiligd was bij SEF. Namelijk heel veel professioneel vuurwerk van voornamelijk gevarenklassen 1.3G, 1.2 en 1.1. Wanneer goederen van deze klassen bij elkaar worden ondergebracht, is het een bekend gegeven dat het geheel als 1.1 moet worden geclassificeerd, dus als massa explosief.
Door een niet-werkende en ondeugdelijke, zelf aangebrachte sprinkler - douchekoppen van de Gamma - met doorvoergaten van de ene opslag naar de ander, was het bedrijf een fysieke aaneenschakeling van tikkende tijdbommen, een mega zevenklapper.
Oneerbiedig gezegd, de dagelijkse leiding en controle daarop van een oude Oostblok kerncentrale, laat je toch ook niet over aan een stel mongolen?
Hetgeen dus omgekeerd ook impliceert dat wanneer 
het echt alleen om 1.4G consumentenvuurwerk gaat, dit NIET als zeer gevaarlijk of een hoge risicofactor dient te worden aangemerkt. Een grote opslag van 1.4G is zeker niet gevaarlijker dan een gewoon benzine tankstation waar dagelijks onbevangen duizenden mensen in- en uit-lopen.
Waarom vooral de sensatiepers in hun verslaggeving voortdurend onterecht angst en paniek zaait (klik hier) en geen duidelijk onderscheid maakt tussen hoeveelheid en gevaren classificering - iets wat ook de giftigheid van een product bepaald, heeft niet alleen met onwetendheid te maken maar ook met goedkope sensatiezucht en advertentie inkomsten van media. Dit nog ongeacht de duistere motieven van belanghebbenden. De opslag van slechts alleen consumentenvuurwerk - waar geen massa-explosiegevaar is te duchten, en die van professioneel groot vuurwerk, is een fundamenteel groot verschil.
In plaats van dat dit paniek zaaien bij de wet ook verboden is vanwege het bijzondere gevaar - waarom kreeg de Damschreeuwer op 4 mei immers 2 maanden celstraf en is paniek zaaien in een vliegtuig zelfs een misdrijf -, maken politie en justitie daar maar al te vaak en graag misbruik van om hun doelen te bereiken, nl. het in discrediet brengen van het onderwerp vuurwerk.
De vraag is natuurlijk wat dit diepe wantrouwen van de overheid in vuurwerk en haar gebruikers rechtvaardigt. Vuurwerk is van ouds her een hogere vorm van kunst en tijdverdrijf dat voornamelijk door adellijke vorstenhuizen en koningshuizen kon worden bekostigd. Slechts op grote afstand kon door het gewone voetvolk de pracht en praal worden bewonderd. Kunstenaars en alchemisten in dienst van de adel hielden zich met de ontwikkeling van de kunstvuurwerkij binnen de pyrotechniek bezig, zoals onze Cornelis J. Drebbel in de periode van 1572 - 1633 (klik hhier).
Tegenwoordig is het zelf kunnen en mogen afsteken van vuurwerk in zekere zin een afgeleide van wat voor politiek-links een rechtse decadente vorm van plezier beleving is die door hen steeds meer als overlast, vervuiling, gevaar, dierenkwelling en milieubezwaar wordt gezien. Vorig jaar bleek de VVD namelijk vóór vuurwerk, en GroenLinks tegen. Dat de vuurwerkkunst niet veel beter of slechter is dan welke andere vorm van hoge kunst, of voor de tegenstander van laag proletarisch genot of plezierig tijdverdrijf ook, wordt daarbij vergeten. En waar is de veelgeroemde tolerantie voor andermans belangen, voorkeur en gewoonte gebleven?
In de zuid-europese landen als Spanje, Italië en Malta is vuurwerk van ouds her vooral innig met het katholieke geloof en de viering van de heiligen verbonden.
Dat men daarmee ook de bonafide wereld de das om doet - en vooral de vuurwerkliefhebber die niets met vandalisme van doen heeft en de rommel netjes opruimt, lijkt hen weinig te deren. Politiek-linkse aversie tegen vuurwerkoverlast, niet-bewezen milieubezwaren en illegale handel zijn de voornaamste motieven bij justitie, die haar eigen agenda voor ondemocratische maatschappij-hervorming schijnt door te willen drukken, door het veroorzaken van maatschappijke onrust.
Onlangs werd daar dus nog een poging toe gedaan vanuit GroenLinks, en ook de apen-bioloog Otto Adang van de politie-academie deed een duit in het zakje over anarchistische bijbelbelt-jeugd - die vuurwerk zou misbruiken als wapen tegen politie tijdens relletjes. De vraag is dan ook altijd waarom in Duitsland en België - waar vuurwerk het hele jaar verkrijgbaar is, er geen sprake is van vuurwerkoverlast of misbruik. Kennelijk is het dus een kwestie van goede of slechte opvoeding, vooral thuis maar ook op school. In de grensstreken brengen Nederlandse ouders hun kinderen naar een Belgische school, daarmee het failliet van het Nederlandse onderwijs- en opvoedingssysteem bevestigend.
Vanwege de grote tsunami aan kwijnende bedrijven en het 'met de noorderzon vertrekken' van directie's en eigenaren, is faillissementsfraude niet uit te sluiten. Zolang er niet schoon schip is gemaakt in de nog steeds zeer lucratieve vuurwerkhandel - want de vraag is elk jaar weer hoger en hoger en zo ook de omzet en brutowinst -, is de vuurwerkconsument de grote verliezer.
Die consument betaalt namelijk heel veel geld voor een lage kwaliteit vuurwerk en wordt in feite al jaren vreselijk bedonderd. Dat vuurwerk zou voor de goedbedoelende consument dus ook moeten worden verboden omdat de meeste handelaren in vuurwerk kennelijk niet deugen?
Het is aan de overheid om hier op de enig juiste en rechtvaardige manier op te antwoorden.
Een grote mega-oplichter in de financiële handel op Wallstreet verwoordde het al eens in het Engels zo: “It is all about greed and quick fucking money”, aldus de gevallen top zakenman Bernard Madoff ... Geld verdienen met geld, iets dommer en vulgairder dan het pyramidespel bestaat er niet. Berny prefereerde een levenslange gevangenis op voorwaarde dat de rest van de familie vrijuit zou gaan. Plea bargaining heet zoiets ... Onlangs pleegde de oudste zoon van Berny zelfmoord. (klik hhier) Dat is zelfs bij de schuldigen aan de vuurwerkramp nog niet vertoond ...
In de handel met vuurwerk is het kennelijk niet veel anders. Lage of ontbrekende beroepsethiek, hebzucht, verkeerde collegialiteit, vijandigheid en kinnesinne - oftewel haat, nijd en jaloezie, het tegengaan van concurrentie door het maken van prijsafspraken, ondeskundigheid, desinteresse en nalatigheid in alle geledingen. Het draait gewoon om geld, heel veel geld. En wanneer de consument al jaren onnodig veel te veel heeft betaald en het bedrijfsleven maar woekerwinsten blijft maken, dan is er duidelijk sprake van oplichting.
Onbenul is er ruim vertegenwoordigd bij de beroepsgroep, maar ook veel te vinden bij de overheid, het beroepsonderwijs en ja, zelfs bij TNO. Ook daar vroeg men zich na de vuurwerkramp af hoe het zover heeft kunnen komen. Daarbij werd volstrekt genegeerd dat het een bekend feit is dat er groot gebrek is aan kwaliteit en moreel besef binnen het bedrijfsleven, en dat de overheid corrupt is. Wetende ook dat TNO financieel afhankelijk is van overheid en bedrijfsleven beide en dat openheid van zaken geven, niet altijd handig is. En dat de antwoorden op vele vragen daardoor ook voor altijd door hen onbeantwoord zullen blijven.
Anderzijds zijn er de al lang beschikbare wetenschappelijke rapporten uit het buitenland en waaruit blijkt dat bepaalde componenten en samenstellingen van professioneel vuurwerk onder gegeven omstandigheden gevaarlijk en massa-explosief kunnen zijn indien ze verkeerd worden behandeld, opgeslagen en - met opzet - verkeerd worden geclassificeerd.
Dat er al tientallen jaren verkeerd wordt geclassificeerd (klik hier), wist iedereen en wie dat ontkent heeft een lading boter op zijn hoofd. Wie alleen de Chinezen daarvan beschuldigd, verontachtzaamd de enorme druk die vanuit de handel is uitgeoefend, met name ook vanuit Nederland.
Het was immers diezelfde inspecteur van VROM die menigmaal naar China werd gezonden om de classificatie 'te vergemakkelijken', maar ondanks zijn ontslag bij VROM vanwege belangenverstrengeling (hij stond op de payroll van Broekhoff Vuurwerk) ook een van de eerste was die bij de vuurwerkramp in Culemborg, de Bijlmerramp en na de vuurwerkramp in Enschede zich als 'expert' over het terrein mocht begeven en de zaak kon beïnvloeden. Was dat wel verstandig met zoveel verschillende petten op, of werd dat met een zekere mate van 'opzet' gedaan? Was het toeval dat deze man - die inmiddels voor zichzelf begonnen was met een advies-bureautje voor de transport van gevaarlijke goederen bij Badhoevedorp, en de opslag van vuurwerk in Almere (klik hier) - uiteindelijk werd opgepakt of is er toch meer aan de hand, en is er ook door de overheden misbruik van hem gemaakt? In oktober 2011 komt de zaak tegen hem voor de rechter (klik hier).
Daar hoef je ook geen proeven voor in Polen te doen noch zelf het buskruit te hebben uitgevonden. De ramp in Enschede heeft daar helaas weinig aan veranderd, behalve dan dat de hypocrisie van de betrokkenen meer dan ooit weer aan het daglicht is gekomen. In Nederland worden bij bijna elke ramp keurig netjes de feiten onder het tapijt geveegd, alsof er niets aan de hand is. Wie weet, krijgen we via WikiLeaks of een andere klokkenluider bron binnenkort het antwoord op al onze prangende vragen ...
Koning Onbenul regeert echter als nooit tevoren en blijft in alle geledingen alom vertegenwoordigd. Geheel in stijl met welke doofpotaffaire dan ook. Dat heeft natuurlijk alles te maken met die ongeneeslijke en onuitroeibare schijnheilige volksaard waarbij het vooral moet lijken alsof de Nederlander het beste jongetje van de klas is en vele malen heiliger dan de paus.
Lees het hele artikel met aanvulling ... klik hier
Vuurwerkconsument opgelicht
Vuurwerkconsument opgelicht
De Nederlandse burger wordt door de overheid en het bedrijfsleven anno 2010 nog steeds genept en opgelicht.
Dat geldt niet alleen voor financiële instellingen zoals banken en verzekeringsmaatschappijen en de ontbrekende overheidscontrole daarop, maar ook voor de verkoop van consumentenvuurwerk.
"Het vuurwerk in Nederland is veel te duur en van matige kwaliteit. Allemaal nep in grote lege dozen. Ondertussen mag men het betere en veiliger vuurwerk niet uit het buitenland halen, in een zogenaamd vrij Europa. Dat is toch te bizar voor woorden. Waarom laten we ons dat welgevallen?
De overheid hamert maar op de gevaren van illegaal vuurwerk, terwijl dit gewoon door dezelfde importeurs wordt verhandeld die het legale spul verkopen. Met andere woorden, is de verkoop van het vuurwerk in Nederland in criminele handen, en de overheid werkt daaraan mee.
Het vuurwerk wordt bijna elk jaar ook duurder en duurder. Er worden allerlei onzinnige smoesjes verzonnen om dat maar goed te praten. Allemaal onzin want vuurwerk is van oorsprong spotgoedkoop. Papier en grondstoffen kosten bijna niets en de Chinees verdient gemiddeld 1 euro voor een hele dag werken.”
Even een vergelijk: een zogenaamde Chinese rol die in Nederland tegen de 100 euro kost, ligt in China in de winkel voor nog steeds omgerekend 4 euro! Waarom moeten wij daar in Nederland 25 keer zoveel voor betalen? Dat is oplichting met woekerwinsten!
In het buitenland is het consumentenvuurwerk niet alleen veiliger en beter van kwaliteit, maar ook veel goedkoper, tot wel meer dan de helft van wat het hier kost. Daar wordt de consument niet belazerd.
Een goed voorbeeld vormt sinds een aantal jaren de Duitse filialen van Kaufland, Lidl en Aldi Süd (klik op de naam voor de verwijzing), maar ook tal van bouwmarkten die 1.4G consumentenvuurwerk van uitstekende kwaliteit voor een spotprijs en in ieder geval 50 % goedkoper aanbieden. Dat vuurwerk is van de zeer gerenommeerde vuurwerkbedrijven als Weco en Moog-Nico. Origineel Duits vuurwerk is sowieso superieur aan de Chinese makelij, maar ook daar komt het meeste uit China.
Ondertussen zegt de overheid hier dat de import van dit Duitse vuurwerk illegaal is. Dat is puur bedrog want het is gewoon niet waar. Het is vuurwerk van precies dezelfde 1.4G klasse, geschikt voor particulier gebruik. Zijn Nederlanders soms dommer dan Duitsers? Kunnen zij het Duitse vuurwerk niet hanteren?
Ook het ontbreken van een Nederlandstalige handleiding is onzin, want voor een rotje en een vuurpijl in het buitenland gelden dezelfde gebruiksaanwijzingen. Iedereen weet inmiddels hoe bepaalde stukken vuurwerk moeten worden ontstoken en niemand leest meer de gebruiksaanwijzing. Het is gewoon kinderachtige betutteling om de markt in Nederland te beschermen, en nog verboden ook. De consument wordt hierdoor zwaar tekort gedaan want die moet meer dan twee keer zoveel betalen.
Een oplossing is om gelijkwaardig consumentenvuurwerk van klasse 1.4G te voorzien van een Nederlandstalig etiket. Klik hier voor het printen van etiketten.
Op die manier kan kwalitatief goed en goedkoop vuurwerk in Duitsland van de Aldi of Lidl worden gekocht. Gebruik daarvoor zelfklevend etikettenpapier of print ze uit en fotokopieer ze. Daarna de etiketten uitknippen en bijvoorbeeld met Pritt plakstift op het vuurwerk lijmen.
Vorig jaar moesten vele brave huisvaders met hun kinderen vuurwerk bij de grens achter laten omdat alleen een Nederlands etiket ontbrak. Neem de etiketten dus mee.
Met ander woorden dus, onze overheid belazert de burger door ze te verplichten de dure rotzooi van slechte kwaliteit aan te schaffen dat door Nederlandse criminele handelaren wordt geïmporteerd. Dat is een grote schande.
In België beginnen de handelaren al te klagen over de Lidl en Aldi filialen. Overigens, die zaken zijn niet zo goed gesorteerd en duurder dan de filialen in Duitsland. Te hopen is dat ook die handelaren een flinke tik op hun vingers krijgen door de concurrentie uit Duitsland. Weg met de bedriegers en oplichters van de vuurwerkmaffia die de prijzen kunstmatig veel te hoog houden.
Het moet toch niet gekker worden met Europa. De Nederlandse overheid frustreert de vrije handel en concurrentie. Waar is de mededingingsautoriteit Nma voor en wat doet deze voor de burger?
De vuurwerkconsument wordt in Nederland aan alle kanten al jarenlang belazerd en dat moet stoppen. Uitgaande van 70 miljoen euro aan omzet - 30 miljoen euro is illegaal, heeft de burger van het totaal van 100 miljoen euro zeker 50 miljoen op jaarbasis teveel betaald aan woekerwinst.
In een tijd van crisis is dat een grote schande. In de komende jaren moet dat totaal veranderen, in het voordeel van de consument.
